Νέοι διαγνωστικοί δείκτες για την πολλαπλή σκλήρυνση οδηγούν σε έγκαιρη και ακριβέστερη διάγνωση

[Ντιανα]

Ερευνητές από το τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου και το Ινστιτούτο Max-Planck για την βιοχημεία für εντόπισαν νέους βιοδείκτες για τη διάγνωση της Σκλήρυνσης κατά Πλάκας (ΣΚΠ), αξιοποιώντας προηγμένες τεχνολογίες πρωτεωμικής ανάλυσης. Τα ευρήματα της μελέτης ενισχύουν τη διαγνωστική ακρίβεια και προσφέρουν τη δυνατότητα πρόβλεψης της πορείας της νόσου ήδη από τη στιγμή της διάγνωσης.

Η διάγνωση της ΣΚΠ βασίζεται σήμερα κυρίως στη μαγνητική τομογραφία (MRI), που αποκαλύπτει φλεγμονώδεις βλάβες στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό, καθώς και στην ανάλυση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ), όπου ανιχνεύονται οι λεγόμενες ολιγοκλωνικές ζώνες.

Ωστόσο, περίπου στο 10% των ασθενών αυτοί οι τυπικοί δείκτες απουσιάζουν, γεγονός που καθιστά τη διάγνωση δύσκολη και συχνά καθυστερημένη.

Για να εντοπίσουν πιο αξιόπιστους δείκτες, οι επιστήμονες ανέλυσαν περισσότερα από 5.000 δείγματα ΕΝΥ από ασθενείς με διάφορες νευρολογικές παθήσεις, εξετάζοντας περίπου 2.000 πρωτεΐνες ταυτόχρονα. Η συστηματική αυτή προσέγγιση επέτρεψε τη δημιουργία ενός "πάνελ" 22 πρωτεϊνών, το οποίο διακρίνει τη ΣΚΠ από άλλες φλεγμονώδεις παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος με μεγαλύτερη ακρίβεια σε σχέση με τις μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενες μεθόδους.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι το πρωτεϊνικό προφίλ στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό κατά τη στιγμή της διάγνωσης φαίνεται να συνδέεται με τη μελλοντική εξέλιξη της νόσου. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι συγκεκριμένα μοτίβα πρωτεϊνών σχετίζονται με τον βαθμό αναπηρίας που μπορεί να εμφανιστεί χρόνια αργότερα, καθώς και με την πιθανότητα μετάβασης από τη διαλείπουσα μορφή της νόσου σε προϊούσα μορφή.

Τα ευρήματα αυτά ανοίγουν τον δρόμο για πιο εξατομικευμένες θεραπευτικές αποφάσεις ήδη από τα πρώτα στάδια της νόσου. Παράλληλα, η νέα τεχνολογική προσέγγιση εκτιμάται ότι μπορεί να εφαρμοστεί και σε άλλες παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ, συμβάλλοντας συνολικά στη βελτίωση της νευρολογικής διάγνωσης και πρόγνωσης.

Η μελέτη αναδεικνύει τη δυναμική της πρωτεωμικής ως εργαλείου ιατρικής ακριβείας και σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα προς την ταχύτερη, σαφέστερη και πιο αξιόπιστη διάγνωση της Σκλήρυνσης κατά Πλάκας.

Πηγή: iatronet.gr

[κώστας]

Δεν ξέρω πόσο ωραία θα ένοιωθα, αν από την πρώτη στιγμή που μου ανακοίνωναν ότι έχω σκλήρυνση κατά πλάκας, ήξερα ότι σε πέντε, έξι, δέκα ή δεν ξέρω σε πόσα χρόνια θα καταλήξω π.χ σε αμαξίδιο. Απ' την άλλη, με τις αγωγές που υπάρχουν, δεν πρόκειται να αποτραπεί με σιγουριά η όποια της εξέλιξη κι ας μιλάνε για επιβράδυνση και παρόμοια. Στην πράξη δεν έχει αποδειχθεί τίποτα από αυτά. Οπότε, καλή η έρευνα, αλλά νομίζω ότι είναι καλύτερο να μην γνωρίζεις το μέλλον. Σε αυτή την περίπτωση, το μόνο που προσθέτεις στη ζωή σου είναι άγχος. Στην ουσία ζεις περιμένοντας τη στιγμή που θα γίνει κάτι. Και αν είναι καλό, τέλος πάντων. Αν όμως είναι άσχημο; Έτσι λοιπόν, το να προβλέπεις την μελλοντική εξέλιξη της πάθησης από τη διάγνωση, πιστεύω ότι δεν θα βοηθήσει σε τίποτα τον πάσχοντα, ιδιαίτερα ψυχολογικά. Το αντίθετο θα τον επιβαρύνει. Και όλοι γνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι αυτό για την πραγματική εξέλιξη της πάθησης στη ζωή ενός σκληρυντικού.