Το καφέ της καρδιάς μας

[agathan]

Καλησπέρα! Επανήλθε ο απολωλός agathan

Ζητώ συγνώμη για την απουσία μου. Είχα μία δύσκολη περίοδο. Κάθε μέρα πήγαινα στην δουλειά και εκτός από το ένα 1 πράγμα που ήλπιζα ότι θα κάνω μου εμφάνιζαν άλλα 10. Που είναι και ένα μέρος που μοιράζουν κακία απλόχερα και χωρις φόβο και πάθος. Είχα σταματήσει μία αγωγή που με είχε ταλαιπωρήσει πολύ, και για 2 μήνες ήμουν όμορφος και ωραιος. Παρεπιπτόντως σήμερα παρέλαβα την καινούρια (που δεν ξερω τι με περιμενει)...
Ο οφθαλμίατρος μου είπε ότι αυτό που έχεις όραση, αυτό το υποτυπώδες, αυτό ειναι και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα να βελτιωθεί. Εν μέρει το ήξερα αλλά είναι πιο βαρύ όταν το ακούς. Το τρεμόπαιγμα του ματιού είναι καθαρα νευρολογικό και δεν μπορει να γίνει τίποτα.
Ο ουρολόγος μου είπε απλά, θα δούμε.. ωραία και από κει... Και τον τελευταίο μήνα μου έχει βγεί μία ανυπέρβλητη κούραση που δεν σταματά με τίποτα.Όσο και αν κοιμηθώ, όσο και αν ξαπλώσω, ότι και αν κάνω (νομίζω).
Μπορεί να ξέχασα και κάτι

Δεν με δικαιολογώ, εξηγώ

Η φίλτατη ΣοφίαΟ ελπίζω να εμφανιστεί γιατί είχε κλειδωθεί απόξω απο το forum και με έψαχνε η δόλια να της το φτιάξω

P.S. Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες

[agathan]

Φαίνομαι ΤΕΛΕΙΑ! Είμαι και πανέμορφη και ψώνιο δηλαδή - αμέ!

Θέλω ιδέες και γνώμες λοιπόν! Αναζητώ ευφάνταστες ή αστείες απαντήσεις σε κάτι τέτοια, βοηθήστε παιδιά γιατί μου λένε διάφορα και κρίμα να ξεκινήσω να ειρωνεύομαι - γιατί εκεί με βλέπω να καταλήγω
Εσύ τι απαντάς στο "αφού μια χαρά είσαι!"; όταν δεν σε νοιάζει ειδικά καθόλου ο συγκεκριμένος άγνωστος που έτυχε να συναντήσεις σε μια δημόσια υπηρεσία ας πούμε.

Πρώτον, ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΣΚΟΡΔΑ ΚΟΡΙΤΣΑΡΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΑ ΜΠΙΜΠΙΡΜΠΙΛΩΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕΣ ΚΟΜΜΑΘΙΑ
Δεύτερον, δεν έχει νόημα να απαντήσεις. Δεν δίνεις σημασία και προχωράς και τον κάνεις στην άκρη. Ότι κι αν είναι: Don't let door hit ya where the good lord split ya (σε μετάφραση, κοιτα με σε βαρέσει η πόρτα, στο μέρος που ο καλός θεούλης σε χώρισε. Δηλαδή, άδειασε μας την γωνιά και όπως φεύγεις αεροπλανικώς μην σε κοπανήσει η πόρτα στον πωπουδάκο σου σπό την βιασύνη )
Αν είναι ηλίθιος, θα παραμείνει ηλίθιος. Δεν έχουμε την περίσσεια ενέργεια για να την καταναλώσουμε για να τον κάνουμε σοβαρό και νοήμων. Αν είναι από την κακία του, ότι και αν κάνεις θα συνεχίσει να βγάζει κακία. "Δεν μπορω να περπατήσω" "αφου σαι κουτσαβλο και παραλυτος" και απο κει και πέρα θα έχεις αυτά τα παρατσούκλια.
Σε κάθε περίπτωση είναι ανώφελο. Τάδε έφη agathan (και ουχί εφη θωδη )

[ΣοφίαΟ]

hi-everyone-im-back.gif (18.83 KiB) Προβλήθηκε 1357 φορές

Και φυσικά ο Agathan με ξανάβαλε στο... παιχνίδι!!!!!!
Μιλ μερσί μουσιού

[ΣοφίαΟ]

Άχουυυυυυυυ! Έχω πάρα πολύ διάβασμα τόσον καιρό εκτός! Θα πέσω στη μελέτη, λοιπόν!

[ΣοφίαΟ]

Συμφωνώ χάντρεντ περ σεντ με τα λεγόμενα του Agathan, Brazil μου, και επαυξάνω!!! Δυστυχώς, οι περισσότεροι παραμένουν ηλίθιοι Οπότε, πέρα μακριά

[MARINA]

Αυτά που έγραψες 24 Μαΐου βρε Αγγαθανακι...Ταυτίστηκα...100% ταύτιση σα να διάβαζα για μένα... Καλό βράδυ παιδιά

[brazil]

Παιδιά απουσίαζα λίγο, αλλά I'm back (χειροκροτήματα, σφυρίγματα, πυροτεχνήματα χαμός!)

Νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν απαντάνε έτσι από βλακεία ή κακία, μα επειδή δεν έχουν ιδέα. Όταν το μοντέλο που προβάλλεται συνεχώς γύρω τους είναι εκείνο του τέλειου ανθρώπου, οτιδήποτε ξεφεύγει από εκείνη την εικόνα, είναι κάτι που δεν ξέρουν πως να αντιμετωπίζουν. Κι εγώ όταν ήμουν μικρότερη ας πούμε (πριν διαγνωσθώ), έκανα παρέα με μία κοπέλα τυφλή. Είχα κάνει αρκετά λάθη στο πως μιλούσα. Και μου τα επισήμανε. Της είχα πει κι εγώ αρκετά από αυτά που ακούμε . Θέλω να πιστεύω πως οι περισσότεροι άνθρωποι είναι έτσι. Συνήθως απαντάω πως αρκετές αναπηρίες δεν φαίνονται. Όπως κι ένα άτομο με καρκίνο υποφέρει αλλά μπορεί να φαίνεται μια χαρά. (Αυτό με τον καρκίνο το καταλαβαίνουν, μάλλον επειδή οι περισσότεροι φοβούνται μην τους τύχει.)

Agathan στέλνω μεγάλη αγκαλιά διαδικτυακή γιατί είσαι μακριά

Λοιπόν, πάω να ακούσω τη μουσική που εμπλούτισε το φόρουμ μας όσο έλειπα και εδώ γύρω θα είμαι!

[ΣοφίαΟ]

Brazil,

solms2021.gif (12.94 KiB) Προβλήθηκε 1194 φορές

[Ντιανα]

Καλησπέρα ομορφόπαιδο και καλώς τα όσα έλειπαν
αφήνω ένα βιντεάκι εδώ πού ταυτίστηκα με αρκετά από όσα λέει περί ορίων, άγχους και αδυναμίας να λες όχι και πως όλα αυτά σχετίζονται με τη σκλήρυνση...

[brazil]

Σχετικά με το βίντεο... το είδα... και ρε παιδιά, εγώ καθόλου έτσι δεν είμαι. Ούτε με θυμάμαι ποτέ να έλεγα ναι και να ήθελα απλά να ευχαριστήσω τους άλλους (αντιδραστικό στοιχείο φουλ από μικρή). Είχα αρκετό άγχος μέχρι τα 20 περίπου, το θυμάμαι πόσο κουραστικό ήταν, μέσα στην ανασφάλεια... αλλά μετά τη διάγνωση και φεύγοντας από την εφηβεία, σταδιακά σταμάτησαν να με νοιάζουν πιο ανούσια πράγματα (ειδικά αφού ξεκίνησα και το lyrica το άγχος είναι σχεδόν μηδενικό ). Εννοείται πως δεν είναι καλό για κανέναν το να μην ξέρει πώς να θέτει όρια. Ασφαλώς όταν το κάνουμε τελικά μας βοηθά να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας και τις επιλογές μας.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν ταυτίζομαι με όλες αυτές τις γενικεύσεις που κάνουν για την ΠΣ, ταυτίζομαι όμως -δυστυχώς- με τα συμπτώματά της.

Το άγχος δεν βοηθά κανέναν, ούτε όλα τα υπόλοιπα μοτίβα συμπεριφοράς που περιγράφονται στο βιντεάκι. Αισθάνομαι σαν να μας "κατηγορούν" αυτές οι ιδέες, πως δηλαδή "εσύ φταις brazil που έχεις σκλήρυνση γιατί είσαι αγχώδης και δεν ξέρεις να βάζεις όρια". Διαφωνώ! (παραμένω αντιδραστικό στοιχείο όπως βλέπετε ). Θεωρώ πιθανότερο να ευθύνονται τα γονίδια (έχει σκλήρυνση η μητέρα μου και παρεμφερές αυτοάνοσο η αδελφή μου άλλωστε) και η κακιά η τύχη αν θέλετε. Ίσως και περιβαλλοντολογικοί λόγοι. Απλώς έτυχε. Αλλά δεν μου αρέσει που δεν φτάνει όλα όσα τραβάμε, να μας λένε πως ευθυνόμαστε κιόλας για όλα αυτά.

Μου αρέσει όμως που δόθηκε πάσα για τέτοια συζήτηση και θα ήθελα πραγματικά να ακούσω (διαβάσω) και τις δικές σας ιδέες σχετικά