Ποίηση

[ΣοφίαΟ]

Στρατός κατοχής... Μας κατέχει ψυχή τε και σώματι... Συγχαρητήρια!

[brazil]

"Επιτύμβιο" της Κικής Δημουλά

Κάθε φιλί που δίνεται,
μα κάθε ανεξαιρέτως

ένα τοις εκατό αποτελείται
από αιωνιότητα
κι όλο το άλλο από τον κίνδυνο
να 'ναι το τελευταίο.

Αλλά και τελευταίο
ακόμα πιο φιλί θα λέγεται
όσο καιρό τουλάχιστον
θα το τραβολογάνε
η μνήμη από τη μια μεριά
η λήθη από την άλλη
η καθεμιά δικό της
θεωρώντας το

ώσπου ο δίκαιος Σολομών
για να φανεί
ποιανής δικό της είναι
στη μέση θ' απειλήσει
να το κόψει
μισό να πάρει η μια μισό η άλλη

κι όποια απ' τις δυο κάθε φορά
- ποτέ δεν είναι η ίδια -
ουρλιάξει μη.

Κάθε φιλί
αποτελείται εξ ολοκλήρου
από τον κίνδυνο
να 'ναι το τελευταίο.

Διαρκές είναι μόνο
εκείνο το φιλί
που ουδέποτε εδόθη.

Σοφές, ειρηνικά το νέμονται
η αναμονή και η παραίτηση
άνθη αντίπαλα οι δυο τους
σε κοινό συμβιβασμένο ανθοδοχείο
κενοτάφιο στολίζουν.

[κώστας]

Το τραίνο της ζωής μου

Το τραίνο της ζωής μου
συνεχίζει αδιάκοπα
το ανιαρό και αδιάφορο πλέον
ταξίδι του.
Κάποτε, κοιτούσα
κι΄ άνοιγα το παράθυρο
και γέμιζα από χρώματα, μυρωδιές κι΄ εικόνες.
Τώρα πια
το κρατάω ερμητικά κλειστό
για ν΄ αποφύγω τη προσφορά του.
Αδίσταχτα κυλά ο χρόνος
στο ρολόι του χεριού μου.
Κι΄ εγώ
άθελά μου
τον σπαταλάω
μέχρι να τελειώσει.

[brazil]

"Το σπίρτο" του Αρμένιου ποιητή Zareh Khrakhouni

«Ανάφτω ένα σπίρτο
το σβήνει ο άνεμος.
Ανάφτω δεύτερο,
το σβήνει ο άνεμος.
Ανάφτω τρίτο
το σβήνει ο άνεμος.

Τι γίνεται κυρ Άνεμε, παράτα....
παράτα ν' ανάψω ένα σπίρτο μοναχά τουλάχιστο,
και να το κυττώ ως που να το χορτάσω -
Να χαρώ τη φλόγα του ως το τέλος
Μέχρι που να ακούς τα δάχτυλά μου...»

Μετάφραση: Έρμος Αργαίος

[κώστας]

ανασφάλεια.jpg (556.79 KiB) Προβλήθηκε 2020 φορές

zifl (Κώστας)

[brazil]

"Επιτύμβιο" Τίτος Πατρίκιος

Αν ήμουν πιο καλός ποιητής
θα ταίριαζα γυμνά τα ονόματά σας
σε μίαν ατέλειωτη σειρά να προϋπαντάει το μέλλον
με μόνη τη δική τους μουσική.

[brazil]

Οδυσσέας Ελύτης – Με τον καιρό να΄ναι κόντρα

Με τον καιρό να΄ναι κόντρα, να είναι όντως τιμή να πετάς.
Κι ας μην κρατά παρά ελάχιστα. Όσο ένα όνειρο, όσο ένα αγκάλιασμα, όσο ένα φιλί.
Έτσι κι αλλιώς, άσπρο μέτρημα, μαύρο άθροισμα είναι πολύ συχνά η ζωή.
Κι εξαρτάται πάντα από το τι μετράς κάθε φορά. Για να μπορείς να συνεχίζεις, για να μπορείς να ονειρεύεσαι, για να μπορείς να γελάς.

[brazil]

Το ποίημα του A. A. Milne. Το παραθέτω στα αγγλικά αρχικά (πρωτότυπο) επειδή έχει ομοιοκαταληξία. Το μεταφράζω παρακάτω όμως.

When I was One,
I had just begun.
When I was Two,
I was nearly new.
When I was Three
I was hardly me.
When I was Four,
I was not much more.
When I was Five,
I was just alive.
But now I am Six,
I'm as clever as clever,
So I think I'll be six now for ever and ever.

A. A. Milne. "Now We Are Six."

Όταν ήμουν Ενός,
είχα μόλις ξεκινήσει.
Όταν ήμουν Δυο
ήμουν σχεδόν νεογνό.
Όταν ήμουν Τριών
σχεδόν δεν ήμουν εγώ.
Όταν ήμουν Τέσσερα,
ήμουν τόσα πολλά περισσότερα.
Όταν ήμουν Πέντε,
ήμουν απλώς ζωντανός.
Όμως τώρα μου είμαι Έξι,
είμαι όσο έξυπνος όσο πάει,
Οπότε νομίζω θα μείνω έξι παντοτινά.

Α.Α. Μιλν "Τώρα Είμαστε Έξι"

ΥΓ. Σε ένα δυο σημείο ήμουν λίγο πιο ελεύθερη στη μετάφραση ώστε να ακούγεται καλύτερο, δίχως να χάνεται το νόημα.

[brazil]

Παραίσθηση

Τις νύχτες αυτές, που μονάχος στο δωμάτιο κείτομαι,
η επιθυμία να γράψω επανέρχεται.

Σκεπτόμενος, σχεδόν έτοιμος να ξεθάψω μια εφηβική ανάμνηση,
η ματιά μου καρφώθηκε παρατεταμένα στην ντουζιέρα.
Και ξαφνικά εμπρός μου ζωντάνεψες.
Να στέκεσαι ολότελα γυμνός σαν αρχαίος ανδριάντας.
Το νερό να τρέχει, όλο και περισσότερο να ζεσταίνει.
Η διαύγεια του καθρέφτη να υποχωρεί
και το σφριγηλό σου σώμα να ιδρώνει.

Μου χαμογελάς.
Μα το μειδίαμά σου αυτό με προϊδεάζει για τα παρεπόμενα.
Το βλέμμα μου τρέπω αμέσως αλλού –στην κουζίνα–.
Εκεί που όταν μαγείρευα ερχόσουν πάντα πρόθυμος να… όχι!
Το κεφάλι γυρνώ γρήγορα προς την πλευρά του κρεβατιού.
Το κρεβάτι. Εκεί που άλλοτε…
Καλύτερα απόψε να μην γράψω τίποτα.

- Δημήτρης Ρογγίτης, από την πρώτη του ποιητική συλλογή Παπαρούνες του Γενάρη

[brazil]

Για να μπορέσεις να πεις
πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες
όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει,

πρέπει να ξυπνήσεις ένα πρωί
και να αναρωτηθείς αν αντέχεις
να υπομείνεις την ημέρα που ξεκινάει.

Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι
για να σε γλυκάνει μια σοκολάτα.

Πρέπει
να αποτύχεις για να επιτύχεις,
γιατί όσοι δεν απέτυχαν
είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν.

Πρέπει να γνωρίσεις
τους λάθος ανθρώπους,
για να εκτιμήσεις
την αξία μιας συντροφιάς,
όταν βρίσκεις τους σωστούς.

Πρέπει να απογοητευτείς από φίλους,
να γελάσεις με κρύα ανέκδοτα,
να υπομείνεις βαρετές ταινίες
μέχρι εκείνη που ασυναίσθητα
θα σε αλλάξει για πάντα.

Πρέπει να χάσεις στα χαρτιά την ίδια μέρα
που θα χάσεις και στην αγάπη.

Πρέπει να μην έχεις
ούτε πίτα, ούτε σκύλο.

Πρέπει να χάσεις το κορίτσι πριν
βρεις το θάρρος να της εξηγήσεις.

Πρέπει να πληγωθείς
μα και πρέπει να πληγώσεις.

Πρέπει να αποχωριστείς
τον πρώτο σου έρωτα και να βρεις
το αέναο πάθος της ζωής σου.

Αφού το βρεις πρέπει
ολοκληρωτικά να του δοθείς.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις
πως η ζωή σου πήρε ένα δρόμο
που δε διάλεξες εσύ.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις
πως κάποια όνειρά σου
δε θα πραγματοποιηθούν,
και πως ακόμη
ποτέ δε θα τα καταφέρεις
να τα έχεις όλα.

Πρέπει να αναγνωρίσεις λόγω
εμπειρίας και όχι θεωρίας, πως
τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή,
δεν είναι πράγματα,
αφού επιθυμήσεις κάτι
που δε μπορείς να το αγοράσεις.

Πρέπει να δεις τον κόσμο σου να
καταρρέει τριγύρω μα και μέσα σου.

Πρέπει να ευχηθείς
να ήσουν για μια στιγμή αλλού,
σε εκείνο το ''εκεί''
που τόσο σου έχει λείψει.

Πρέπει να πιείς για να ξεχαστείς
και αντ' αυτού
να θυμηθείς γιατί αξίζεις να ζεις.

Και πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές
πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις.

Τα "ΠΡΕΠΕΙ" του Τσαρλς Μπουκόφσκι που γεννήθηκε σαν σήμερα.