Η επιστροφή του ασώτου
Κάτσε να ξεσκονίσω την καρέκλα μου 
Εδώ τον τελευταίο καιρό τα πράγματα πάνε δύσκολα. Μην πω τα τελευταία δύο χρόνια περίπου. Έχω δεχτεί δύο απρόκλητες επιθέσεις, την μία την ξέρετε, η δεύτερη ακριβώς ένα χρόνο μετά. Και οι δυο τους, απ όσο θυμάμαι, τον Μαιο, την ημέρα της σκλήρυνσης. Το οποίο αφήνει μία πικρή γεύση.
Από την άλλη, έχω απομακρύνει διάφορα πράγματα και ανθρώπους που με κατέβαλαν συνεχώς.. Η μοναξιά είναι πολύ κακή φίλη, αλλά την συνιθίζεις και την αποζητάς. Είναι σαν να ναρκωτικό από ένα σημείο και μετά.
Στην δουλειά, ζήτω η παράνοια. Δεν ενδιαφέρει τι λέμε και τι γίνεται, άμα το πει το chatGPT είναι νόμος!
και πρέπει να μείνω γιατί στην κατάσταση μας, δεν γίνεται αλλιώς.Η ψυχολόγος... με έχει δυσκολέψει. Γίνονται όλα τα παραπάνω και άλλα πολλά.. τα συζητάμε.. αλλά δεν παίρνω μια απόκριση που θα περίμενα. Παίρνω κάτι "όλα πάνε υπέροχα". Ναι δεν πάνε υπέροχα.. Άλλο "υπο" έχουμε κοπελιά! ΥΠΟΦΕΡΩ!
Και που της το συζήτησα.. το μόνο που αποκόμισα ήταν ότι προσπαθεί να μου δώσει θάρρος και να με εμψυχώσει. Εμένα; Σίγουρα γνωριζώμαστε; Σίγουρα τα λέμε 2 χρόνια τώρα ή μιλάς με καναν άλλο και μας μπέρδεψες;
Επίσης! Τον Απρίλιο περίπου εμφάνισα κάτι ενοχλήσεις στα δεξί πόδι και κοινώς τα κανα πάνω μου. Ύστερα από ψάξιμο κατέληξα σε ορθοπεδικό και έκανα μία μαγνητική στην μέση! ΡΕ! ΡΕ! ΡΕ! ΤΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΣ ΑΜΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΣΤΗ ΜΕΣΗ; ΒΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΗ!!!!!!
Και καλοκαιριάτικα, μέσα στον Ιούλιο, κατέληξα να πηγαίνω για φυσιοθεραπείες
Τις έκανα αυτές για την μέση αλλά μιλήσαμε μετά για να ξεκινήσω τον Οκτώβριο να κάνω για όλα όσα με ταλαιπωρούν. Την πρώτη φορά που πήγα και μου έκανε μασάζ και μου έβαλε και μαγνήτες και κάτι όργανα... ΡΕ. ΕΦΥΓΕ ΤΟ DROPFOOT. ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ.
Μετά από μερικές ημέρες ξαναέκανε δειλά την εμφάνιση του αλλά είναι πολύ καλύτερα. Τώρα που κάνουμε ασκήσεις γυμναστικής... δεν βλέπω να γίνονται και πολλά. Σύντροφε, γυμνάζομαι από 14-15 χρονών και είναι 37, δεν μου κάνει και πολλά
Από την μία, θα ήθελα να έρχομαι πιο συχνά αλλά η ζωή δεν με αφήνει. Η καθημερινότητα είναι βάναυση. Ξυπνάω 8, φεύγω 9. Μέχρι τις 5:30 στην δουλειά, μετά έρχομαι σπίτι να μαζέψω, να μαγειρέψω κτλ. Να κάνω την γυμναστική μου (εκτός από Τετάρτες που πάω στην φυσικοθεραπεία) και όπως τώρα πάει 11 και κάτι και ακόμα δεν έχω τελειώσει... κατά τις 2 θα πέσω στο κρεβάτι, ο ύπνος δεν με παίρνει με την μία ακόμα και με μελατονίνη (σκλήρυνση σου λέει μετά) και ξανά το ίδιο.
Θα πω μόνο ότι θα πρσπαθήσω να περνάω πιο συχνά, ακόμα και αν τα λέω αμοναχός μου
ΥΓ. αν και αργοπορημένα, ευχαριστώ για τις ευχές!
λυπάμαι με αυτά που μας λες αλλά χαίρομαι που σε βλέπω ξανά εδώ 
(ανοίγω σαμπάνια γιατί είναι το πιο γιορτινό εικόνιδιο που βρήκα 
)