Το καφέ της καρδιάς μας

[Ντιανα]

Όμορφο πλάσμα, προσυπογράφω όσα είπε ο Κώστας μπράβο αγγαθανάκι, καλή αρχή, είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά και να τονίσω πως είναι εμφανής η αλλαγή στην ψυχολογία και ιδιαίτερα ευχάριστη η συχνή παρουσία σου που τόσο μας είχε λείψει

[agathan]

Γεια σας και χαρα σας!

Ευχάριστο νέο αλλά είμαι συγκρατημένος... περιμένω να με πάρουν ντεντεφωνο αυτές τις μέρες για να προχωρήσουμε
Σίγουρα το έχω ενα αγχος για το πως θα παει, αλλά θα φανει σιγουρα στην πράξη. Φαίνεται να έχει ενδιαφέρον και δεν ειναι κατι που εχει μεγαλη αποκρηση - δεν υπαρχουν πολλοι που το κανουν στην Ελλαδα, απο αυτά που συζητήσαμε

Τωρα η εμφανη διαφορα μου είναι σίγουρα γιατι αυτες τις μερες εχω παραπανω χρονο και σιγουρα εχω και την διαθεση. Ξεφορτωσα απο πανω μου ενα μεγαλο βαρος που με ειχε καταβαλει πολυ. Το ηξερα αλλα το βλεπω καπως πιο καθαρα τωρα.

Σε άλλα νέα! Σήμερα το πρωι πηγα στον ψυχιατρο!
Αυτος ο ανθρωπος δεν ξερω... απο αυτόν πρεπει να παιρνουν αιμα και να φτιαχνουν τα αγχολυτικα, δεν μπορω να το περιγραψω αλλιως
Απολυτη ηρεμια ειχε και φανηκε καλος ανθρωπος. Για να μην πλατιαζω, κατεληξε να μου γραψει σεροτονινη (οπως το λεγε και η Ντιανα) αντε να δουμε

[κώστας]

Για να σου φύγει το άγχος πήγαινε σ΄ ένα μαγαζί ραφτικών και αγόρασε δαχτυλίθρες ραψίματος

[agathan]

[Ντιανα]

Και να μάθεις σταυροβελονιά

Μα αυτό που "χτυπάει" η σκλήρυνση είναι η σεροτονίνη, γι' αυτό παρουσιάζουμε κατάθλιψη χωρίς να το καταλαβαίνουμε οτι είναι κατάθλιψη... και αυτό είναι μεγάλη συζήτηση, για άλλη φορά...

Τέτοιους γιατρούς θέλουμε

[agathan]

Κάτι τέτοιο θα κατάλαβε και αυτός και πολλά άλλα

¨Οταν του πα οτι έκανα ιντερφερονη για 7 χρονια περιπου αλλα 2-3 χρονια τωρα έχω αλλάξει αγωγη, αρχισε να σημειωνει πραγματα... και πιο μετα με ξαναρωτησε ποτε σταματησα

Επισης οταν του ειπα εχω διαγνωστει με σκληρυνση περιπου το 2015, αλλαξε λιγο υφος και μου ειπε "λυπαμαι..."

Εχω ραντεβου να παω να τον ξαναδω σε ενα μηνα

[κώστας]

Πριν από πάρα πολλά χρόνια, δεν θυμάμαι πλέον πόσα ακριβώς, σταμάτησα από μόνος μου τις ιντεφερόνες που μου δίνανε και από τη στιγμή που το έκανα, άλλαξε η ζωή μου με την έννοια έπαψα να νυστάζω, μπορούσα πλέον να χαμογελάσω, μπορούσα να συμμετέχω σε μια παρέα. Πιο πριν ήμουν ένα όρθιο κοιμισμένο αντικείμενο. Δηλαδή, είχαμε ας πούμε φίλους στο σπίτι και εγώ πάνω στην πολυθρόνα ήταν σαν να κοιμόμουν όρθιος. Μέχρι που αναρωτιόταν οι άνθρωποι τι γίνεται, τι συμβαίνει, μήπως έχουμε κάτσει πολύ και πρέπει να φύγουμε. Από τη στιγμή που φύγανε οι ιντερφερόνες από τη ζωή μου, επανήλθε κάποια φυσιολογικότητα, να το πω έτσι.

[agathan]

Σε πρωτοπαθως προιουσα ειναι λαθος να δωθει η ιντερφερονη πρωτα πρωτα (νομιζω το ειχες πει και ο ιδιος)

Σε δευτερο επιπεδο... το γραφει και μεσα στις οδηγιες στις παρενεργειες, οτι μπορει να επηρεασει την ψυχολογια κτλ.
Επειδη το ειχα διαβασει αυτο, τις προαλλες του ειπα οτι επαιρνα για χρονια ιντερφερονη και ξερω οτι επηρεαζει και θα σας ενδιαφερει.

Ποσο μαλλον αν εχεις ηδη το ζορι σου.. και ερχεται απο πανω και το φαρμακο και στα ισοπεδωνει... πως να αντεξεις και συ ρε Κωστα;

Και γω ειχα τοσα χρονια διαφορα να κουβαλαω και ειχα και την ιντερφερονη μαζι... σιγα σιγα τα εχω ξεφορτωθει ολα

[κώστας]

Στην αρχή, σαν άσχετος με την πάθηση όπως ήμουν, πήρα τις ιντερφερόνες χωρίς να ξέρω τι είναι, πιστεύοντας ότι είναι το φάρμακο που αν το πάρω, θα γίνω καλά. Μέχρι εκεί με είχαν ενημερώσει οι σούπερ γιατροί που με είχαν δει. Κάποια στιγμή βέβαια, σας έχω πει την ιστορία, μέσα στο Γεννηματάς στην αίθουσα που κάναμε τις ενδοφλέβιες κορτιζόνες, ρώτησα, ρε παιδιά, τι έχετε, γιατί είστε εδώ και κάποιος μου λέει σκλήρυνση έχουμε, γιατί εσύ τι νομίζεις ότι έχεις για να είσαι εδώ. Και έτσι έμαθα τι έχω επισήμως. Πέρα από αυτά όμως, το ότι η ιντερφερόνη δεν κάνει για την πρωτοπαθώς προϊούσα, το ξέρω πάρα πολύ καλά. Τότε φυσικά δεν το ήξερα. Κάποια στιγμή όμως, μετά από δύο-τρία χρόνια που άρχισα να γνωρίζω κόσμο με το ίδιο πρόβλημα και είδα ότι οι περισσότεροι είχαν ώσεις και εγώ δεν είχα ποτέ μου, προσπαθούσα μάταια να πείσω την νευρολόγο που με έβλεπε τότε στο Γεννηματάς ότι κυρία μου, έχω πρωτοπαθώς προϊούσα, δεν έχω την κλασική μορφή, δεν είχα ώση ποτέ μου, δεν έχω νιώσει τίποτα, απλώς επιδεινώνομαι μέρα με τη μέρα, αργά και σταθερά. Με τίποτα να μην το δέχεται! Και δώστου επτά χρόνια κορτιζόνες. Τι να πω; Κάποια στιγμή βέβαια, όταν έγινα πια συνταξιούχος στη σκλήρυνση, είπα τέρμα. Μέχρι εδώ. Έκοψα τις ιντερφερόνες κι΄ έφτιαξε λίγο η ζωή μου. Έτσι απλά!

[agathan]

Στην αρχη, ολοι ασχετοι τελειως ημασταν... και οι γιατροι μας ελεγαν μισα, τα αλλα μισα ηταν μαλλον αυτονοητα. Βεβαια στην δικη σου περιπτωση.. ουτε τα μισα δεν σου ειπαν.

Ειχες δυσκολη διαδρομη, οπως και αν το δουμε. Τουλαχιστον ξεφυγες απ'ολα αυτα...
Ειναι απο τα χειροτερα να προσπαθεις να πεισεις τον "ειδικο" οτι ισχυει κατι αλλο. Σε καταρακωνει. Εχεις δικιο και δεν σε ακουει κανεις.

Σε δικα μου νεα... περιμενω να με παρουν τηλεφωνο αυτοι κει περα για την δουλεια αλλα τιποτα ολη την εβδομαδα.
Αυριο αν δεν με εχουν παρει, θα τους παρω εγω, κι αν ειναι θα αρχισω να ψαχνω παλι
Επισης, σημερα πηγα οδοντιατρο και πιασαμε κουβεντα (κατα κυριο λογο του ελεγα τα δικα μου ) και εδειξε ενδιαφερον. Καπου το περιμενα, γιατι ειχε φανει οτι ειναι καλος ανθρωπος. Α μου εκανε και καθαρισμο ε, δεν τα λεγαμε μονο
Και σε λιγη ωρα ειναι η τελευταια συνεδρια με την ψυχολογο, να δουμε και απο κει. Ισως να ειναι τελικα πιο σημαντικος ο ψυχιατρος