Ο συναισθηματικός κόσμος της Σκλήρυνσης

[agathan]

Ίσως μια από τις δυσκολότερες πλευρές της ζωής με την σκλήρυνση, είναι ο συναισθηματικός κόσμος και οι σχέσεις με τους άλλους, ειδικότερα μια συντροφική σχέση.

Για να δώσω την σωστή βάση, η ίδια η πάθηση είναι ένα μυστήριο για όλους μας, που επηρεάζει από μόνη της τις συναισθηματικές αντιδράσεις μας… και μαζί με όλη αυτή την δυσνόητη, ψυχοφθόρα και εξαντλητική κατάσταση, καλούμαστε να κρατήσουμε μια ισορροπία και με την κοινωνική ζωή μας.
Θα έλεγα πως ενώ βρίσκεσαι αλυσοδεμένος, σου ζητάνε να παλέψεις και με την λερναία ύδρα. Θα προσπαθήσω να μιλήσω για κάποια από τα “κεφάλια” της, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα τα πω όλα.

Σίγουρα μία πτυχή είναι οι φιλικές σχέσεις. Ίσως σου δείξουν κατανόηση, ίσως όχι. Όμως βρίσκεσαι σε αυτή την δύσκολη κατάσταση να θέλεις να ακολουθήσεις, να θέλεις να συμμετέχεις, να θέλεις να βρεθείς μαζί τους αλλά το σώμα σου δεν σου το επιτρέπει.
Και όσο περνά ο καιρός, αρχίζεις και μένεις πίσω και αποξενώνεσαι. Σίγουρα μπαίνεις σε μία διαδικασία που δεν τα καταφέρνεις, οπότε άθελα όλων σας απομακρύνεσαι, και όσο απομακρύνεσαι τόσο λιγότερο πιστεύεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Από ένα σημείο και μετά, έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι έτσι έχουν τα πράγματα και αν προσπαθήσει η άλλη μεριά να σε προσεγγίσει, το θεωρείς μάταιο.
Ακόμα και στην περίπτωση που κάποιοι δείχνουν κατανόηση, η σχέση σας δεν θα ξεφύγει από το παραπάνω.
Και όσο περνά ο καιρός, δεν περιμένεις κάτι. Ακόμα και ένα νέο άνθρωπο να γνωρίσεις, κρατάς την σχέση σου σε κάτι επιφανειακό γιατί είσαι πεπεισμένος ότι αν αφήσεις να έρθετε πιο κοντά, θα απογοητευτείτε και οι δύο.

Στις συντροφικές σχέσεις τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.
Ας πω πρώτα μία ιστορία που μου είχαν πει κάποτε. Ήταν ένα ζευγάρι και η γυναίκα παρουσίασε κάποιες δυσκολίες και κατέληξε σε νευρολόγο. Αφού πέρασαν αρκετά με τις εξετάσεις, κατέληξαν να έχουν πάει μαζί στον γιατρό, που τους ανακοίνωσε ότι η γυναίκα είχε σκλήρυνση. Σίγουρα θα ήταν μία δύσκολη στιγμή και για τους δύο. Γυρνώντας λοιπόν στο σπίτι, ο άντρας που οδηγούσε το αυτοκίνητο, της είπε να ανεβεί στο σπίτι και θα πάει να παρκάρει. Η γυναίκα ανέβηκε… και ο άνδρας έφυγε και δεν γύρισε ποτέ.
Πριν πάρα πολύ καιρό, είχα διαβάσει ότι το 50% των σχέσεων διαλύονται αφού έρθει η διάγνωση. Κάτι που μπορεί να είναι καταστροφικό για την ψυχολογία κάποιου. Ενώ έχει να αντιμετωπίσει όλο αυτό, χάνει και αυτόν/ην που πίστευε ότι μπορεί να στηριχτεί.
Σίγουρα αν το δούμε από μία απόσταση, καλύτερα που έληξε η σχέση αυτή. Για το ίδιο το άτομο μάλλον είναι ένα γεγονός που δεν θα ξεπεράσει εύκολα.

Έχει σημασία βέβαια το πότε ξεκίνησε αυτή η σχέση, και πότε ήρθε χρονικά η διάγνωση.
Αν έχεις τον/την σύντροφο για αρκετά χρόνια πριν την διάγνωση (πχ 5-6 χρόνια), θα είναι αρκετά πιο δύσκολο να “σπάσει” αυτό που έχετε χτίσει. Σε αυτή την περίπτωση, αν χαλάσει, θα είναι αποκαρδιωτικό.
Αν είναι μαζί για κάποιο σύντομο διάστημα (πχ 1 χρόνο), είναι αρκετά πιο πιθανό να τελειώσει η σχέση εκεί.
Τώρα στην περίπτωση που είναι ελεύθερος και έρχεται η διάγνωση, υπάρχει μετά ένας δισταγμός. Πως θα μπεις ακριβώς σε μία σχέση; Πως θα εξηγήσεις σε έναν/μια άγνωστο/η τι σου συμβαίνει (αν είναι αρκετά αόρατη η πάθηση); Γιατί να δείξει την οποιαδήποτε κατανόηση; Η κατάσταση σου δεν σου επιτρέπει διάφορα πράγματα, πως θα ακολουθήσεις στο οτιδήποτε θα ήθελε να κάνετε μαζί; Ακόμα και αν ξεπεράσεις πολλά από αυτά, ζεις με την αμφιβολία αν θα σε αφήσει.

Είτε σε σχέση, είτε όχι, σε κάθε σου δυσκολία θα νιώσεις ότι τον/ην δυσκολεύεις. Με αποτέλεσμα να καταβάλεις τον εαυτό σου. Νιώθεις “χαλασμένος”, το πιο πιθανό δεν σε θέλεις εσύ ο ίδιος… γιατί να σε θέλει κάποιος άλλος; Περνάει ο καιρός και αρχίζεις να απευαισθητοποιείσαι. Να αδιαφορείς για τον εαυτό σου και τα περισσότερα που σου συμβαίνουν.

Κοιτάζοντας το από άλλο πρίσμα, τα βασικότερα στοιχεία μίας σχέσης είναι: σεβασμός, εμπιστοσύνη, επικοινωνία.
Μπορείς και τα τρία να τα ισοπεδώσεις στην κατάσταση που βρίσκεσαι.
Σεβασμός; Δεν σέβεσαι και πολύ τον εαυτό σου, γιατί να σε σεβαστεί κάποιος άλλος;
Εμπιστοσύνη; Δεν έχεις καμία εμπιστοσύνη στο σώμα σου, ίσως και στο μυαλό σου. Δεν μπορείς να δεχτείς ότι θα αφήσεις κάποιον άλλο να σε εμπιστευτεί
Επικοινωνία; Δεν ξέρεις πως να εξηγήσεις τι σου συμβαίνει. Αυτή την στιγμή έχεις brain fog, ms hug, σπαστικότητα στο πόδι, πονάς για τον οποιοδήποτε λόγο… στενεύουν τα χρονικά περιθώρια για το πότε θα έχει την ευκαιρία να σου μιλήσει.

[Ντιανα]

Ωραίο και δύσκολο θέμα άνοιξες Άγγελε...
Θα μιλήσω με βάση όσα είδα και βίωσα και ακόμα βιώνω και δεν είναι μόνο προσωπικά...
Περίπτωση 1η) φίλος και συμπάσχων γνώρισε την κοπέλα του ενώ ήταν ήδη σε αμαξίδιο...την οποία γνώρισα προσωπικά όταν ήρθαν εδώ στο κέντρο αποκατάστασης.... Μία πολύ όμορφη σχέση με αλληλοσεβασμό, κατανόηση και πολλή αγάπη.
Περίπτωση 2η) στο προηγούμενο κέντρο που ήμουν ένα παληκάρι είχε έρθει και έκανε φυσικοθεραπείες και ενώ ήταν σε αμαξίδιο ερωτεύτηκαν με την νοσηλεύτρια του και η σχέση τους κατέληξε σε γάμο...
Περίπτωση 3η) η δική μου... Εμφανίστηκε η σκληρυνση όταν ακόμα είχα σχέση με τον μέλλοντα άντρα μου αλλά η επίσημη διάγνωση έγινε 10 χρόνια μετά το γάμο... Είμαι τυχερή γιατί έχω έναν εξαίρετο άνθρωπο που στάθηκε και στέκεται δίπλα μου και στα παιδιά μας αγόγγυστα με περισσή αγάπη..
Βέβαια αυτές κι άλλες είναι οι θετικές περιπτώσεις... που ως φύσει αισιόδοξο και θετικό άτομο παρέθεσα πρώτες...
Έχω δει βέβαια εδώ μέσα ζευγάρια να χωρίζουν όταν ο ένας από τους δύο καταλήγει σε αμαξίδιο είτε από ατύχημα είτε απο σκλήρυνση...

Κατά την άποψή μου στις φιλικές σχέσεις τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα, όταν οι φιλίες είναι αληθινές είτε κρατούν χρόνια είτε είναι πιο πρόσφατες.... Ο πραγματικός φίλος θα δεχθεί τίς αδυναμίες σου, τις ανασφάλειες σου, την κούραση σου, τους φόβους σου, τους πόνους σου και θα σταθεί δίπλα σου να σε στηρίζει... Έχω διαπιστώσει ότι αυτό που περισσότερο ενοχλεί τους γύρω μας δεν είναι η όποιας μορφής αναπηρία μας αλλά πολύ περισσότερο η γκρίνια μας, η μεμψιμοιρία μας και η κακοκεφιά μας... Η κολλητή μου φίλη δεν με εγκατέλειψε ποτέ... Σε περιόδους που δεν έβγαινα ή δεν μπορούσα να βγω, ερχόταν εκείνη σπίτι καθημερινά έστω για ένα γρήγορο καφέ... Υπάρχουν και φίλοι που θα σε εγκαταλείψουν αλλά για αυτούς δεν νοιαζόμαστε... Γιατί φαίνεται πως ήταν φίλοι μόνο στα ευχάριστα... Οι αληθινοί φίλοι είναι εκείνοι που είναι μαζί σου και στα δύσκολα και αυτοί δεν φεύγουν ποτέ...

Το ότι έχουμε μίας μορφής αναπηρία δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να χτίζουμε τείχη γύρω μας αποφεύγοντας να πλησιάσουμε τους άλλους ή απομακρύνοντάς τους... Η προσωπικότητά μας, η ψυχή μας, η διάνοιά μας παραμένουν ίδια... Και αυτό βλέπει ο άλλος, ο οποιοσδήποτε άλλος που βρίσκεται απέναντί μας... Αυτό θα εκτιμήσει και όχι το βαθμό της αναπηρίας μας... Σημασία έχει και η ειλικρίνεια νομίζω εξ αρχής... πολύ σημαντική σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης... Και είναι και θέμα αποδοχής... όσο αποδεχόμαστε αυτό που έχουμε τόσο το αποδέχονται και οι γύρω μας..
Πάνω σε αυτό θέλω να πω κάτι... Ως γνωστόν εδώ μέσα αλλά και ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους, είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος ανθρωπος... Δεν άφησα την αναπηρία μου, η οποία εξελίχθηκε σε δύσκολη μορφή, να με καταβάλει με κανένα τρόπο.... Αντίθετα, εγώ δίνω δύναμη, χαρά και αισιοδοξία στους γύρω μου, στην οικογένειά μου, στους φίλους μου, ακόμα και σε συμπάσχοντες που γνώρισα εδώ μέσα, βοηθώντας τους να συνειδητοποιήσουν την φύση της πάθησης μας και να αντιμετωπίσουν την κατάσταση όσο πιο ήρεμα γίνεται... Όλοι απορούν που με βλέπουν μόνιμα με χαμόγελο... Δεν γκρινιάζω, δεν παραπονούμαι... Αντιμετωπίζω τα πάντα με χαμόγελο και χιούμορ γνωρίζοντας πολύ καλά τι έχω... Συνειδητοποιώντας ότι είναι κάτι που δεν θα αλλάξει στο άμεσο μέλλον, αρνούμαι να σκύψω το κεφάλι ή να μεταλλαχθώ σε άλλη προσωπικότητα από αυτή που είχα μέχρι τώρα. Παραμένω και θα παραμείνω ο ίδιος άνθρωπος όπως ήμουν και πριν την σκλήρυνση... Και συνεχίζω να κάνω φίλους...
Ελπίζω να έδωσα μία αλλη διάσταση στο θέμα ή να το προσέγγισα κάπως... Ελπίζω να μην σας κούρασα..

[brazil]

Ναι, ενδιαφέρον το θέμα!

Λογικό αρκετές σχέσεις να διαλύονται μετά την διάγνωση. Αλλά προσωπικά την διέλυσα εγώ διότι δεν ήμουν καθόλου καλά ψυχολογικά τότε ώστε να τη συντηρήσω. Και λόγω της διάγνωσης μετράω πολύ περισσότερο τις σχέσεις μου, κάθε είδους. Δεν με ενδιαφέρουν πλέον τα επιφανειακά. Οι άνθρωποι που έχω δίπλα μου μέχρι στιγμής σέβονται. Καταλαβαίνουν όταν ζαλίζομαι - πράγμα που συμβαίνει πολύ συχνά με το παραμικρό, καταλαβαίνουν πως έχω δυσκολία να κοιτάξω αριστερά όταν περνάμε το φανάρι και μου πιάνουν το χέρι μόνοι τους πλέον. Στέκονται δεξιά μου ώστε να μην με ζαλίζουν. Γενικά μικρά πράγματα που για εκείνους δεν είναι κάτι σημαντικό, αλλά για εμένα κάνουν τη διαφορά και την ζωη μου πιο εύκολη.

Θεωρώ πως πολλοί άνθρωποι ίσως δεν αντέξουν αλλά προσωπικά δεν το βίωσα. Μόνο μία φορά είπα σε κάποιον που είχαμε ξεκινήσει να βγαίνουμε πως έχω ΣΚΠ και εξαφανίστηκε γιατί ήθελε παιδιά και φοβόταν. Το έκανα και λίγο επίτηδες όμως διότι προσωπικά ποτέ δεν ήθελα να με γονιμοποιήσουν

Συντροφικά οι περισσότεροι καταλαβαίνουν και από τα δύο φύλα (έχω κάνει σχέσεις και με άντρες και με γυναίκες δεν υπάρχει διαφορά). Και στο φιλικό επίπεδο θυμάμαι έκανα παλιά παρέα με ένα τυφλό άτομο περνούσαμε πολύ ωραία. Κρίμα που δεν μένει Αθήνα ώστε να βρισκόμαστε. Θέλω να πω υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα αφήσουν μια δυσκολία που βιώνουμε να τους σταματήσει. "Περπατάω" με αμαξίδιο ή βακτηρία. Θέλω γυαλιά ώστε να βλέπω την ταινία στο σινεμά. Κουβαλάω τα φάρμακα μαζί μου όπως τόσοι άνθρωποι. Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν θέλω να αφήσω να με εμποδίσει ή να με σταματήσει οποιαδήποτε δυσκολία βιώνω. Επηρεάζει την διάθεσή μου συχνά, ναι. Γκρινιάζω κι εγώ σαν άνθρωπος. Όμως είμαι αισιόδοξη και θεωρώ πως, αν εξαιρέσουμε ορισμένα πολύ τραγικά γεγονότα, ως επί το πλείστον η ζωή είναι αστεία. Μπορεί να τα λέω τώρα αυτά επειδή ακόμα δεν έχω "σοβαρά" προβλήματα και δεν μου "φαίνεται" όταν δεν κουνάω το χέρι ή στέκομαι.

Είνα αλήθεια πως δυσκολεύομαι συχνά να εξηγήσω τι μου συμβαίνει. Αλλά με σέβομαι πάρα πολύ. Στο σώμα μου συχνά δεν έχω εμπιστοσύνη είναι αλήθεια, αλλά έχω σε εμένα πως θα μιλήσω όταν χρειαστώ βοήθεια.

Είμαι απίστευτα κοινωνική και δεν μπορώ να ζήσω απομονωμένη - το δοκίμασα. Δεν θέλω να αφήσω τις δυσκολίες μου να μπουν εμπόδιο στις σχέσεις μου, θα κάνω ό,τι μπορώ ώστε να μην το αφήσω, δίχως όμως κι εγώ να συμβιβαστώ πέραν των ορίων μου.

ΥΓ. Ευχαριρστώ που διαβάσατε το κατεβατό μου

[κώστας]

Είμαι τυχερός/ή που έχω το σύντροφό μου που στέκεται με αγάπη, αφοσίωση και τεράστια υπομονή δίπλα μου τόσα χρόνια.
Είμαι τυχερός/ή που έχω το παιδί μου που κάνει το ίδιο.
Είμαι τυχερός/ή που ο μοναδικός πραγματικός μου φίλος συνεχίζει να με υποστηρίζει και να στέκεται δίπλα μου όποτε χρειαστεί.
Είμαι, είμαι, είμαι...
Εκείνοι είναι;!...

[brazil]

Εκείνοι τι λένε; Συνήθως αυτά είναι αμφίδρομα και από το λίγο που σε ξέρω είσαι σπουδαίος άνθρωπος, πιστεύω πως νιώθουν το ίδιο

[Ντιανα]

Εκείνοι τι λένε; Συνήθως αυτά είναι αμφίδρομα και από το λίγο που σε ξέρω είσαι σπουδαίος άνθρωπος, πιστεύω πως νιώθουν το ίδιο

Συμφωνώ και προσυπογράφω!!!
Και επειδή είναι μία συζήτηση που έχω κάνει πολλές φορές με τον άντρα μου και κυρίως με τα παιδιά μου, νιώθουν τυχεροί που είμαι στη ζωή τους, που παρόλες της δυσκολίες έγιναν αυτοι οι σπουδαίοι άντρες με ωριμότητα, ήθος και ενσυναίσθηση
Εξαιτίας και αυτής της ίδιας της αναπηρίας...

[agathan]

Είναι οπωσδήποτε ένα δύσκολο θέμα, το είπα και από μόνος μου πιο πάνω

Βέβαια, νομίζω ότι είναι και ένα θέμα που θα ήθελαν πολλοί να συζητήσουν αλλά νομίζω δυσκολεύονται. Βασικό, δεν άνοιξα αυτή την κουβέντα για να γράψετε όλα όσα θέλετε ή έχετε ανάγκη!!! Οι αναρτήσεις σας ήταν και μικρές! ΑΚΟΥ ΚΑΤΕΒΑΤΑ!

Πρώτα πρώτα, η φίλτατη Ντιάνα και ο φίλτατος Κώστας, μάλλον είστε από τους τυχερούς (σε αυτή την πτυχή της ζωής σας), όπως είπατε και οι ίδιοι. Είχα την τύχη να γνωρίσω τον δικό σου σύζυγο και τον έναν σου γιο οπότε γνωρίζω περισσότερα για το περιβάλλον σου Ντιάνα και για τον Κώστα μπορώ να υποθέσω μόνο (εκτός από αυτά που είπε ο ίδιος)
Όσο για την Brazil, έχει χαράξει τον δικό της δρόμο χωρίς αμφιβολία!

Οι υπόλοιπες περιπτώσεις που ανέφερε η Ντιάνα είναι αρκετά όμορφες, αποτελούν όμως, όπως νομίζω, εξαιρέσεις σε εναν οδυνηρό κανόνα. Αν και όσοι μοιράστηκαν την δική τους μεριά εδώ, φαίνεται να μην ανήκουν σε αυτόν.

Άγω σίγουρα δεν είμαι γνώμονας, ανήκω σε μια αντιδιαμετρικά αντίθετη περίπτωση από εσάς. Άνηκα από πάντα σε μια ιδιαίτερη κατηγορία. Ίσως δεν είμαι καν σε θέση να μιλήσω – από εχτές το βράδυ σκέφτομαι τι θα πω και αν πρέπει να πω κάτι. Αλλά εγώ το ξεκίνησα οπότε “επιβάλλεται” να το συνεχίσω.

Ας ξεκινήσω από την αρχή, είναι πολλά που δεν ξέρετε για μένα. Θα προσπαθήσω να τα πω εν συντομία, πολύ πιθανό να μην θελήσω να επεκταθώ σε κάποια πράγματα του παρελθόντος.

Από μικρό παιδί ήμουν αρκετά εσωστρεφής. Πολύ σημαντικός λόγος μάλλον ήταν ότι δέχτηκα bullying εκτός και εντός σπιτιού, και δεν είχα σε κανέναν να μιλήσω. Μεγάλωσα μόνος, χωρίς την βοήθεια κανενός. Βασικότατος λόγος που έχω διακόψει κάθε επαφή με την “οικογένεια” μου.
Φεύγοντας σαν φοιτητής, μου έμειναν δύο φίλοι. Με τον έναν χαθήκαμε και κάποια στιγμή μου έδειξε το τι ήταν πραγματικά, ο άλλος μετά από χρόνια αποφάσισε να γίνει “αφυπνισμένος”. Σταμάτησα μαζί του πριν αρχίσει να μου μιλάει για ερπετόμορφους κτλ.
Ως φοιτητής απέκτησα φίλους, κάποιους που ήταν σημαντικοί για μέσα, τους έχασα με άσχημο τρόπο όταν βρισκόμουν στο εξωτερικό (κάτι που με κατέβαλε και κάτι μου λέει ότι έσπρωξε την πάθηση), άλλοι αφού ήρθε η πάθηση, μου έδειξαν ότι δεν μπορώ να συνεχίσω μαζί τους (γνωρίζετε για αυτό νομίζω).

Σε όποια μορφή σχέσης και αν βάλουμε τα πράγματα, εγώ ήμουν ο εκμεταλλεύσιμος, ο χείραγωγίσιμος, και κάποιες φορές αυτός που τον θέλουμε για να συμπληρώσει το κενό μας και δεν μας νοιάζει από κει και πέρα.

Από την στιγμή που ήρθε η πάθηση, η σκλήρυνση με έκανα πιο σκληρό. Είχα μάθει να δέχομαι την κάθε παράξενη και διεστραμμένη συμπεριφορά, οπότε ήρθε η ώρα να σκέφτομαι μόνο εμένα.

Δυσκολεύομαι να σηκωθώ από την καρέκλα “καλά ρε μεθυσμένος είσαι;”. Έχεις δίκιο, θα σε απαλλάξω από την παρουσία μου, θα σου κάνω κακό.
Δεν βλέπω κάτι καλά, “Άμα είσαι τυφλός… δεν κάνουμε δουλειά έτσι!” Έχεις δίκιο, θα σε απαλλάξω από την παρουσία μου, θα σου κάνω κακό.
“Δεν ισχύουν αυτά που λες / Δεν ξέρεις τι λες!” Έχεις δίκιο, θα κρατήσουμε απόσταση, για να σε απαλλάξω από το να με ακούς.
“Είσαι παρανοϊκός” ή κάτι αντίστοιχο. Έχεις δίκιο, αποστάσεις. Θα σου κάνω κακό έτσι όπως είμαι.
Είμαστε έξω και περπατάμε (αυτό σε αντίθεση με αυτό της Brazil) “Ούτε τον δρόμο δεν ξέρεις να περνάς”. Έχεις δίκιο, δεν έχω να σου πω κάτι, δεν θα ξαναβρεθούμε για σου δώσω την χαρά να με κοροϊδέψεις.
Μετά από σοβαρές παρενέργειες φαρμάκου, που μου έκανε οξεία νεφρική ανεπάρκεια, λιπώδη διήθηση ήπατος και ραβδομυόλιση “που θα ήθελες να πάμε διακοπές;” Δεν σε ενδιαφέρει τι μου συμβαίνει, δεν σε ενδιαφέρει τι έπαθα. Δεν μας ενδιαφέρει ότι εμένα ένα απλό ταξίδι, με εξαντλεί. Προχτές πήγα στο νοσοκομείο και ήμουν 2 μέρες χάλια. Χρειάζεσαι κάποιον άλλο, που να μπορεί να εξυπηρετεί τις ανάγκες σου, όχι εμένα. Θα σου κάνω κακό.

Και πολλά άλλα. Όλες οι παραπάνω απαντήσεις, μόνο από μέσα μου. Η πραγματική απάντηση ήταν συνήθως ένα ΟΚ ή δεν απαντούσα κάτι ή στην χειρότερη έδινα κάποια διπλωματική απάντηση.

Και τέλος θα βάλω το περιβάλλον στο φαρμακείο. Το οποίο ήταν μία λύση ανάγκης. Που από την μία άφησα σχετικά κρυφό το τι πραγματικά έχω, αν και νομίζω ότι κάτι είχαν καταλάβει, το είχα πει μόνο στο φαρμακοποιό.
Δέχτηκα μία πλήρη απαξίωση, ξευτέλιζαν τα περισσότερα που έλεγα. Αν και δεν έδινα πραγματικά σημασία, ήταν ψυχοφθόρο. Όπως αντίστοιχα ήταν η φράση του κατά φαντασίαν ασθενή φαρμακοποιού, “ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ, ΕΓΩ ΤΑ ΠΑΘΑΙΝΩ ΟΛΑ”

Εγώ ξέρω μόνο να στηρίζομαι σε εμένα, και με την πάθηση έχω έρθει σε αυτή την κατάσταση που δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο.

Έχω αποξενωθεί από όλους και όλα, και νιώθω ανακουφισμένος. Δεν με ενδιαφέρει η οποιαδήποτε σχέση, γιατί είμαι πεπεισμένος ότι δεν έχω να προσφέρω κάτι. Δεν βλέπω τον λόγο να προσπαθήσω, αδιαφορώ πλήρως.

Από πάντα ήμουν σε μία δύσμενή κατάσταση, η πάθηση με έσπρωξε ακόμα πιο κάτω.

Δεν περιμένω να καταλάβετε. Πήγα και σε ψυχολόγο, δεν με καταλαβαίνει ούτε αυτή.

[Ντιανα]

Είναι από το διάβασα κάμποσες φορές απο χθές βράδυ....
Είναι που δεν ξέρω τι να γράψω...
Είναι που όσα βίωσες και βιώνεις ήταν κρυμμένα καλά πίσω από έξυπνο χιούμορ... ´που δεν άφηνε να γίνουν αντιληπτά...
Είναι και η αφόρητη μοναξιά... που συνειδητά επέλεξες για να μην σε πληγώνει κανείς και τίποτα...
Είναι που θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν κατάλαβα τίποτα τόσα χρόνια που μιλάμε...
Είναι που σε νιώθω και όλοι πιστεύω το ίδιο νιώθουν ...
Είναι που δεν ξέρω τι άλλο να γράψω αυτή τη στιγμή...