Εχω την εξης απορια.....πως γινεται στην υποτροπιάζουσα μορφη της σκληρυνσης, τα οποια συμπτώματα μετα την πάροδο της εξαρσης να εξαφανιζονται, ή να μειώνονται στο ελάχιστο για αρκετα χρονια, ενω στην δευτεροπαθως προιουσα μορφη, να παραμενουν μόνιμα και καθε χρονο να πολλαπλασιάζονται.και να επιδεινώνονται?
Πως ο οργανισμος μας στην υποτροπιάζουσα μορφη, καποια στιγμη αποφασίζει να βάλει φρενο, στα συμπτώματα και να σε αφήσει να ξεκουραστεις για καποια χρόνια, γιατι δεν συμβαινει το ιδιο και στην δευτεροπαθουσα μορφη, αλλα σε παει καροτσακι με μια συνεχη επιδεινωση των συμπτωματων ????
Και αναφέρομαι σε βαρια κινητικα θεματα κατα την διάρκεια της εξαρσης, τα οποια μετα την παροδο καποιων μηνων εξαφανιζονται, αφήνοντας καποια μικρα ισως προβλήματα τα οποια ομως αντιμετωπίζονται...