Προσβασιμοτητα στα ιατρεια : ιστοριες για γελια και για κλαμματα

[agathan]

απο την μια φταιει σιγουρα το συστημα που δεν προβλεπει/υποχρεωνει/μεριμνει για ολο αυτο.
απο την αλλη, εχουν μεριδιο ευθυνης οι ιδιοι οι γιατροι που δεν κανουν κατι οι ιδιοι, για παραδειγμα να βρισκουν καποιο ιατρειο σε ισογειο που να ειναι τουλαχιστον "ευκολα" προσβασιμο.
και απο την τριτη μερια, οι ιδιοκτητες των κτηριων που τα κανουν ολα γραφεια και ιατρεια αλλα δεν ενδιαφερονται να κανουν κατι για την προσβαση.
με τα αλλα δυο καταληγουμε καπως στο πρωτο, αλλα ειναι και θεμα ενσυναισθησης καποιων ανθρωπων, και θεμα παιδειας.

για παραδειγμα, το ιατρειο του δικου μου νευρολογου ειναι σε ισογειο. αλλα η εισοδος εχει τουλαχιστον 10 σκαλια. δεν μου ειχε κανει αισθηση, μεχρι που ειδα εναν παππου να βγαινει ενω περιμενα που ειχε μαγκουρα, εσερνε τα ποδια του και τον κρατουσε η κορη του. και η μονη μου απορια ηταν "πως θα φυγουν..;". αφου εφυγα κοιταξα τις ταμπελες στην εισοδο και ειδα ενα καρο γιατρους, και κοιτουσα και τα κτηρια γυρω γυρω και ηταν τα ιδια χαλια γιατι ειναι παμπαλαια.
περα απ'οτι το συστημα ειναι χαλια ή καποιοι δεν νοιαζονται, τοσοι γιατροι σε ενα κτηριο, που θα εχουν ανθρωπους με αναπηριες να ερχονται στα ιατρεια τους, δεν θα επρεπε να κανουν κατι απο μονοι τους για να διορθωσουν την εισοδο;
ισως καταληγει παλι στην παιδεια, αυτη την φορα των γιατρων, που καποιοι κοιταζουν την παρτη τους και οχι παραπερα.

το μονο που μπορω σιγουρα να πω ειναι οτι πριν εμφανισω και γω σκληρυνση δεν εδινα πολλη σημασια σε ολα αυτα. αν και οταν εβλεπα τετοια βοηθηματα καταλαβαινα ποσο σημαντικα ειναι. για παραδειγμα, στο πανεπιστημιο στο αμερικα ειχαν ειδικα κουμπια με το σημα αναπηριας στο σωστο υψος σε ολες τις κεντρικες πορτες, που τις ανοιγαν διαπλατα για ευλογο χρονικο διαστημα. προφανως επαθα πολιτισμικο σοκ την πρωτη φορα που τα ειδα.

νταξει πολλα σας ειπα

[κώστας]

Κάποια στιγμή έφτασε η μέρα που έπρεπε να επισκεφτώ τη νευρολόγο μου στο ΚΑΤ για εξέταση και συνταγογράφηση πραγμάτων που ήθελα ν΄ αγοράσω. Η διαδικασία λίγο πολύ γνωστή. Τηλέφωνο για ταξί, καθότι με δικό μας αυτοκίνητο θα χρειαζόταν τηλέφωνο από τον ίδιο τον Ομπάμα ή τον Πούτιν για να εξασφαλίσουμε πάρκινγκ. Αποσυναρμολόγηση το αμαξίδιο και εγώ να κρέμομαι σαν ώριμη σταφίδα από τα χέρια του ταξιτζή, της γυναίκας μου και του παιδιού μου, μπας και καταφέρουν να με προσγειώσουν στο κάθισμα του συνοδηγού. Με τα πολλά φτάσαμε στο ΚΑΤ. Το ταξί μας άφησε από την πίσω μεριά που υπάρχει μια μυστική για τους γνώστες είσοδος, που οδηγεί απ΄ ευθείας στο ασανσέρ για το γραφείο της γιατρού μου.
Έφυγα νικητής μόνο με την πολυπόθητη συνταγογράφηση, γιατί κατά τ΄ άλλα τζίφος! Η περίπτωσή μου δεν επιδέχεται φαρμάκων. Κατά βάθος χάρηκα που δεν θάμπαινα στο πειρασμό να γεμίσω τον οργανισμό μου αμφιβόλου αποτελεσματικότητας φαρμάκια. Μάλιστα ένα χαμόγελο είχε σχηματιστεί στα χείλη μου. Ήρθε λοιπόν η ώρα να φύγουμε. Αυτή τη φορά από την μπροστινή μεριά του νοσοκομείου γιατί εκεί βρισκόταν η πιάτσα με τα ταξί. Προσέξτε την λεπτομέρεια. Φεύγαμε από το ΚΑΤ, το μεγαλύτερο ορθοπεδικό νοσοκομείο της χώρας. Έσπρωχνε η σύζυγος το καρότσι κι΄ εγώ να χαζεύω αμέριμνος τριγύρω. Ξαφνικά, ένοιωσα να ίπταμαι! Αμαξίδιο δεν υπήρχε από κάτω μου. Το χαμόγελο μου, μετατράπηκε σε έκφραση πανικού. Με τις λιγοστές αισθήσεις που μου έχουν απομείνει, ένοιωσα ένα χέρι να με αρπάζει από τη ζώνη του παντελονιού μου και να προσπαθεί να με συγκρατήσει πριν καταλήξω φαρδύς – πλατύς στην άσφαλτο. Νάναι καλά τ΄ αντανακλαστικά της Χριστίνας που πρόλαβε και τερμάτισε την πτήση! Τι είχε συμβεί;! Ακριβώς έξω από την κεντρική είσοδο του ΚΑΤ, τα μπροστινά ροδάκια του αμαξιδίου, έπεσαν και μπλόκαραν σφηνώνοντας μέσα σε μια σχάρα ομβρίων. Το αμαξίδιο φρέναρε ακαριαία και ακολούθησε η σκηνή που σας περιέγραψα.
Μα καλά, δεν σκέφτηκε κανείς να κάνει τα διάκενα της σχάρας λίγο πιο στενά για να μην χωράνε μέσα τους τα ροδάκια των αμαξιδίων;! Σ΄ αυτό το νοσοκομείο πάρα πολλοί επισκέπτες κυκλοφορούν μ΄αυτόν τον τρόπο. Αποκλείεται να μην έχει τύχει και σ΄ άλλον, αλλά όπως κι΄ εγώ αφού την γλύτωσε είπε «άστο να πάει το παλιάμπελο». Λάθος αντιμετώπιση που απλά διαιωνίζει καταστάσεις! Βέβαια το να διεκδικήσεις το ευνόητο δίκιο σου, θέλει πολυυυυυύ κόπο και κουράγιο. Έλα όμως που δεν υπάρχει άλλος τρόπος! Εκεί είναι που χρειάζεται ένας δυναμικός σύλλογος ΑμεΑ, που θα παρέχει ουσιαστική βοήθεια όπως πχ ένα νομικό τμήμα που θα διεκπεραιώνει προς όφελος ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑμεΑ ιστορίες για γέλια και για κλάμματα!

[Ντιανα]

Η αναλγησια των ανθρωπων δεν θα σταματησει ποτε να με εκπλησσει.
Η αδιαφορια του κρατους να με εξοργιζει.
Η ελειψη συνειδησης καποιων γιατρων να με θλιβει.
Οι ιστοριες για γελια και για κλαμματα, οσο η καταστση θα διαιωνιζεται, δε θα σταματησουν να υπαρχουν.
Το θεμα της προσβασιμοτητας εχει κι αλλες παραμετρους, που ισως χρειαζεται να ανοιξουμε νεο θεμα....
Σκεφτομαι παντως να ψαξω λιγο το θεμα με τον συνηγορο του πολιτη το φθινοπωρο, Κωστα.

[greekinGermany]

Την διαφορά την βλέπεις ζώντας σε μια κανονική χώρα, όπου κάθε δημόσιος ή ιδιωτικός επαγγελματικός χώρος είναι υποχρεωτικά προσβάσιμος σε όλους τους πολίτες. Στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι τραγικές, οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα στον Καιάδα, είναι η απορία του μικρού παιδιού στο πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό "Μα γιατί μπαμπά εδώ υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στα αναπηρικά καροτσάκια?" Απλά γιατί οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα δεν είναι καταδικασμένοι να είναι κλεισμένοι στους 4 τοίχους, μπορούν να κυκλοφορούν όπως όλοι οι άνθρωποι.