Έχω πενθήσει τον παλιό μου εαυτό, τα πρώτα χρόνια της πάθησης.
Κάποτε μπορούσα να γυμνάζομαι, να πηγαίνω για τρέξιμο, να διαβάζω άρθρα/εργασίες/κείμεναμ/βιβλία, να βλέπω ανενόχλητα μια ταινία.
Τώρα πια δεν μπορώ να τα κάνω όλα αυτά ακριβώς. Το έχω αποδεχτεί και ζω με αυτό. Ήπια γυμναστική (και έχω το νου μου να μην φάω τα μούτρα μου
), περπάτημα σε κοντινή απόσταση από το σπίτι, audiobooks, παύση στην ταινία για να καταλαβαίνω τι έγινε και συνέχεια μετά!Τώρα πια με ενδιαφέρει μόνο τι μπορώ να κάνω, το τι έκανα ήταν η πραγματικότητα του παρελθόντος και ανήκει εκεί, στο παρελθόν.
