Αρχαίοι Έλληνες και αναπηρία

[Ντιανα]

Οι αρχαίοι Έλληνες κατασκεύαζαν ράμπες για άτομα με αναπηρία!!!
Σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Antiquity, οι αρχαίοι Έλληνες κατασκεύαζαν σκόπιμα ράμπες σε μερικούς από τους ναούς και ειδικά σε θεραπευτικά ιερά – έτσι ώστε τα άτομα με αναπηρία να μπορούν να έχουν πρόσβαση στους χώρους αυτούς.
Ορισμένες από αυτές τις ράμπες χρονολογούνται πριν από τον 4ο αιώνα π.Χ., και πιθανότατα χρησιμοποιήθηκαν και από άλλα άτομα με περιορισμένη κινητικότητα, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων, εγκύων και μικρών παιδιών, δήλωσε η ερευνήτρια της μελέτης Ντέμπι Σνιντ, λέκτορας κλασικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.
«Είναι σαφές ότι η πιο λογική εξήγηση για τις ράμπες είναι ότι προορίζονταν για να διευκολύνουν τους επισκέπτες με κινητικά προβλήματα, να εισέλθουν στους ιερούς χώρους», δήλωσε η ερευνήτρια.
Η Σνιντ αποφάσισε να ασχοληθεί με τις ράμπες, κατά τη διάρκεια έρευνάς της για τα καταλύματα που προορίζονταν για άτομα με αναπηρία στην αρχαία Ελλάδα. Η έρευνά της έδειξε ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες αναγνωρίζονταν και έτυχαν φροντίδας, στην αρχαία Ελλάδα, τουλάχιστον εν μέρει.
Για παράδειγμα, τον 4ο αιώνα π.Χ., στην Αθήνα, «η πόλη παρείχε ένα τακτικό εισόδημα στους ενήλικες άνδρες πολίτες που ήταν ανάπηροι και δεν μπορούσαν να στηρίξουν τον εαυτό τους λόγω της αναπηρίας τους», εξηγεί η Σνιντ. «Γνωρίζουμε για αυτό το εισόδημα κυρίως επειδή έχουμε μια μαρτυρία ενός άντρα που λέει ότι περπατά με τη βοήθεια δύο δεκανικιών. Αυτός ο άντρας είχε κατηγορηθεί ότι είχε απατήσει την πρόνοια, οπότε υπερασπίστηκε τόσο την αναπηρία του όσο και την αδυναμία του να ζήσει τον εαυτό του εξαιτίας αυτής», δήλωσε η ερευνήτρια.
«Θέλω να είμαι σαφής ότι ο αρχαίος ελληνικός κόσμος δεν ήταν κάποια προοδευτική ουτοπία, αλλά βλέπουμε μερικές ενδιαφέρουσες λύσεις», συμπληρώνει η Σνιντ.

Στο πλαίσιο της έρευνάς της, η επιστήμονας εξέτασε αρχαία ελληνικά ιερά, τα οποία ήταν προορισμοί για άτομα που αναζητούσαν θεραπείες τόσο για μόνιμα όσο και για προσωρινά προβλήματα υγείας. Τότε, συνειδητοποίησε ότι πολλά θεραπευτικά ιερά είχαν ένα κοινό στοιχείο: τις ράμπες.
«Ήμουν εξοικειωμένη με τις ράμπες, αλλά τα περισσότερα θρησκευτικά ιερά έχουν μόνο μία ράμπα, ίσως και δύο », είπε.« Όταν κοίταξα το πιο σημαντικό θεραπευτικό ιερό στην Ελλάδα, το Ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο, βρήκα ότι υπήρχαν τουλάχιστον 11 μόνιμες πέτρινες ράμπες που παρείχαν πρόσβαση σε εννέα διαφορετικά κτίρια. Η εγκατάσταση ράμπας απαιτούσε επιπλέον χρήματα, πόρους και χώρο, οπότε πιθανότατα κατασκευάστηκαν για να εξυπηρετήσουν έναν πολύ αναγκαίο σκοπό», εξηγεί η Σνιντ.
Στο παρελθόν, οι μελετητές θεωρούσαν ότι αυτές οι ράμπες χρησίμευαν για να μεταφέρουν βαριά αντικείμενα ή ζώα στις θρησκευτικές τελετές, αλλά σύμφωνα με την Σνιντ, τα ζώα έμπαιναν σπάνια σε ναούς, καθώς θυσιάζονταν σε ράμπα που βρισκόταν σε εξωτερικό χώρο. Επιπλέον, τα κτίρια στα οποία μεταφέρονταν βαριά υλικά, δεν είχαν ποτέ ράμπες. Τέλος, οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν γερανούς και άλλα ανυψωτικά κατά την κατασκευή, όχι ράμπες.
«Δεδομένου λοιπόν ότι αυτές οι παραδοσιακές εξηγήσεις δεν είναι πειστικές και οι ράμπες εμφανίζονται πολύ πιο συχνά σε περιβάλλοντα όπου γνωρίζουμε ότι υπήρχαν πολλά άτομα με ειδικές ανάγκες, η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι οι ράμπες κατασκευάστηκαν με τις ανάγκες των ατόμων αυτών στο μυαλό», λέει η Σνιντ.
Ωστόσο, ενώ οι ράμπες ήταν δημοφιλείς στα ιερά, ήταν σχετικά σπάνιες σε άλλα κτίρια της αρχαίας Ελλάδας. Μια άλλη έρευνα εντόπισε ράμπες σε λιγότερους από 20 ναούς δωρικού ρυθμού. Από αυτούς, οι περισσότεροι έχουν μόνο μία ράμπα που οδηγεί στο κεντρικό κτίριο.
Η Σνιντ σημείωσε ότι η έρευνά της δείχνει πόσο σημαντική είναι η ποικιλομορφία στην επιστημονική κοινότητα. Ίσως ένας λόγος για τον οποίο οι ράμπες στην αρχαία Ελλάδα δεν είχαν ερευνηθεί ποτέ για την εξυπηρέτηση των ατόμων με ειδικές ανάγκες είναι επειδή «πολλοί αρχαιολόγοι δεν έχουν σωματική αναπηρία ή δεν ταυτίζονται με άτομα που έχουν ειδικές ανάγκες, οπότε δεν σκέφτονται συχνά για θέματα πρόσβασης που επηρεάζουν την καθημερινότητά τους», καταλήγει η Σνιντ.
Πηγες
https://www.ertnews.gr/eidiseis/politis ... CpWpX6pmOo
https://www.livescience.com/ancient-gre ... ramps.html
# Ancient civilization Odyssey

[ΣοφίαΟ]

Λυσίου, Λόγος υπέρ αδυνάτου, η μαρτυρία; ..."βακτηρίας χρώμαι";
Σωστή η ερευνήτρια, αλλά πιο σωστή εσύ

[κώστας]

Δεν ξέρω κατά πόσο ταιριάζει η απάντηση στο θέμα, θέλω όμως να διευκρινίσω πως ΑμεΑ δεν σημαίνει άτομα με ειδικές ανάγκες αλλά άτομα με αναπηρία. Αυτό έχει καθιερωθεί εδώ και δέκα χρόνια με Συνταγματική αναθεώρηση, το σχετικό άρθρο της οποίας δεν θυμάμαι να σας πω. Να μια καλή άσκηση για τα ψαχτήρια μας!

[brazil]

Δυστυχώς ταυτίζουν αρκετοί την βλάβη με την αναπηρία. Όμως πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα. Η τύφλωση είναι βλάβη. Το να ζει ένα άτομο με βλάβη σε μια κοινωνία στο οποίο δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, αυτό συνιστά αναπηρία. Αντίστοιχα, η κινητική δυσκολία είναι βλάβη. Ένα περιβάλλον δίχως ράμπες, μετατρέπει την βλάβη σε αναπηρία. Η βλάβη είναι κάτι βιολογικό. Η αναπηρία κατασκευάζεται κοινωνικά.

Αυτό είναι που έχω καταλάβει, δεν έχω κάτι να παραθέσω αυτή την στιγμή εκτός από τις σκέψεις μου. Δεν σχετίζεται με αυτό που αναφέρει ο Κώστας, απλά μου έδωσε ένα πατημα να το αναφέρω, θεωρώ χρήσιμο το να τα συζητάμε.

[κώστας]

Η λέξη αναπηρία έχει τη ρίζα της στο ρήμα "πηρώ" που σημαίνει "καθιστώ κάποιον μη ικανό, ατελή". Πήρωσις είναι "η έλλειψη αρτιότητας, δηλ. η μερική ή ολική έλλειψη μέλους, οργάνου ή λειτουργίας". Το "πηρώ" προέρχεται από το "πήμα" που σημαίνει πόνος, δυστυχία, πάθημα.

πηγή: Άγγελος Κουτουμάνος (Νόηση)

Σύμφωνα με τα παραπάνω, σοβαρή σωματική βλάβη και αναπηρία, μάλλον ταυτίζονται σαν έννοιες.

[brazil]

Ανεξάρτητα από την ετυμολογία και την ρίζα της λέξης, θεωρώ χρήσιμο να γίνεται διαχωρισμός, καθώς αρκετές από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε δεν έρχονται απευθείας από την οποιαδήποτε βλάβη, μα από τον αποκλεισμό της κοινωνίας. Αυτό είναι που ρωτά και το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας. Που εντοπίζεται; μέσα στο σώμα του ανθρώπου ή στην κοινωνία;

Έτσι, τι ωραίο που θα ήταν αντί της φράσης "το άτομο αυτό χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο", να λέγαμε: "το άτομο αυτό κινείται διαφορετικά". Δεν θα το θεωρούσαμε κάτι παράλογο.
Σίγουρα, το να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την αναπηρία (από την ταύτιση με τη σωματική βλάβη, σε κάτι κοινωνικό), είναι δύσκολο ακόμα και για τα ίδια τα άτομα που έχουν τις βλάβες, αφού μεγαλώσαμε διαφορετικά, μέσα στον διαχωρισμό.

Όμως τελικά θεωρώ πως είναι απαραίτητο το να στοχεύουμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης, που τα άτομα με βλάβες δεν έχουν λιγότερες ευκαιρίες και αυτές δεν φτάνουν να τα καθορίζουν.

Ας πω ένα παράδειγμα ακόμα: κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό μια φωτογραφία που δείχνει μια παιδική χαρά "προσαρμοσμένη" για παιδιά με κινητικές βλάβες. Αυτό είναι λάθος κατά τη γνώμη μου, όχι γιατί δεν θέλω τα παιδιά αυτά να απολαμβάνουν την παιδική χαρά, αλλά γιατί τα διαχωρίζει από τα υπόλοιπα παιδιά ώστε να μην παίζουν όλα μαζί. Και όταν από μικρά παιδιά δεν ερχόμαστε σε επαφή με το διαφορετικό, μα το αντιμετωπίζουμε ως κάτι σαν από άλλο πλανήτη, φτάνουμε ως ενήλικες με βλάβη, να αποκλειόμαστε από τα πάντα. Και αυτό είναι κάτι που γίνεται συστηματικά, το κάνουμε ως κοινωνία με όλες τις μειονότητες, με κάθε τι διαφορετικό.

Να ένα άρθρο σχετικά στα αγγλικά
Κι εδώ ένα μικρό άρθρο στα ελληνικά

Γιατί όμως είναι σημαντικό να διαχωρίζουμε την βλάβη από την αναπηρία; Γιατί ρίχνουμε φως σε ένα τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε τα άτομα με βλάβες. Το να το αναγνωρίσουμε είναι το πρώτο στάδιο για να κάνουμε στη συνέχεια κάτι γι'αυτό. Με το να καταλάβει κάποιος την διαφορά δεν αποβάλλει την βλάβη από πάνω του, αλλά είναι βήμα προς την συμπερίληψη και της εξάλειψης των κοινωνικών δυσκολιών.

Θα με ενδιέφερε να ακούσω τις σκέψεις σας.

[ΣοφίαΟ]

Το πώς θα λεχθεί η διαφορετικότητά μας δεν έχει καμία σημασία για μένα. Αυτό που με ταλανίζει είναι η μη αποδοχή μας από την ελληνική, στείρα κοινωνία. Ό,τι και να πούμε, ό,τι και να κάνουμε, όπως κι αν το πούμε, όπως κι αν το κάνουμε, νομίζω πως μιλάμε σε κάποιους, πολλούς, χωρίς αυτιά, χωρίς ενσυναίσθηση -για να χρησιμοποιήσω μια λέξη πολύ της μοδός τώρα τελευταία- εν κατακλείδι στον τοίχο... Αν δεν βρίσκω εύφορο έδαφος, γιατί να σπείρω; Επομένως γιατί να αναλώνομαι σε ανούσιες συζητήσεις;
Αυτά...