Αχ βρε παιδιά τώρα το είδα το κουίζ...
Όσο ήμουν στο σπίτι είχα δύο σκυλάκια γιορκσάιρ αρσενικό και ένα θηλυκό και δύο γατούλες πανέμορφες να περιφέρονται στην αυλή... Να πω ότι το θηλυκό μου γιορκι ήταν ερωτευμένο μαζί μου και με ακολουθούσε παντού ακόμα και στην τουαλέτα περίμενε κάτω από το αμαξίδιο... Κοιμόμασταν μαζί... Ήταν η συντροφιά μου όταν ήμουν μόνη... Επειδή λόγω της σκάλας δεν είχα πρόσβαση στους πάνω ορόφους του σπιτιού μου, εμένα σε ένα δυαράκι για φιλοξενούμενους που είχα στο ισόγειο (άγγελε το θυμάσαι εσύ) και το σκυλάκι μου ήταν η μόνιμη συντροφιά τις ώρες που ήμουν μόνη..
Και ναι πιστεύω πώς βοηθάνε πολύ τα ζώα συντροφιάς τους ανθρώπους με αναπηρία λόγω της άδολης αγάπης τους... Και της συναισθηματικής αποφόρτισης... Αν ήμουνα στεναχωρημένη, αρκούσε να πάρω αγκαλιά την κρίστη, να με κοιτάξει με κείνα τα γλυκύτατα γεμάτα αγάπη μάτια για να ξεχάσω οτιδήποτε άλλο.
Αυτά και συγγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση..
Υ.Γ. τώρα στο σπίτι έχουμε τον απόγονο των δύο γιορκσάιρ μου, και τον έχουν τα παιδιά μου...
Αν γυρίσω στο σπίτι, θα πάρω και πάλι ενα θηλυκό γιορκσάιρ είναι το μόνο σίγουρο...
🥺
🥺