Το καφέ της καρδιάς μας

[Ντιανα]

Ξαφνικά οι δρόμοι νέκρωσαν, οι πόλεις σιώπησαν, τα σπίτια έγιναν φυλακές.
Ξαφνικά όλα αυτά που θεωρούσαμε πως είναι σπουδαία, πως μας δίνουν αξία, κύρος, λόγο ύπαρξης, έγιναν μικρά, έγιναν ασήμαντα.
Ξαφνικά η υγεία μας, που θεωρούσαμε δεδομένη εφόσον δεν είχαμε κανένα πρόβλημα, μας ανησυχεί, έγινε το πολυτιμότερο κομμάτι της ύπαρξής μας.
Ξαφνικά οι άνθρωποι που αγαπάμε, οικογένεια, συγγενείς, φίλοι, εραστές μας τρόμαξαν, πολύ περισσότερο ο έρωτας.
Ξαφνικά η ελευθερία χάθηκε και μαζί της πολύτιμος χρόνος, βιαζόμαστε.
Ξαφνικά οι μάσκες που φορούσαμε στην προσπάθειά μας να είμαστε κάποιοι άλλοι, αντικαταστάθηκαν με άλλες, τόσο ταπεινές μα τόσο σημαντικές.

Κοιτάζω τα ντουλάπια μου γεμάτα από πράγματα που θεωρώ πολύτιμα. Κοιτάζω τα αμέτρητα παπούτσια, τσάντες, αξεσουάρ, καλλυντικά, αρώματα, είδη περιποίησης, είναι τόσα πολλά. Όμως το βλέμμα μου σταματά σ’ένα μπουκάλι φθηνό οινόπνευμα, σ’ ένα αντισηπτικό χεριών, είναι τα πιο πολύτιμα.
Τι θα φορέσω σήμερα; Σκέφτομαι καθώς εξετάζω αναποφάσιστη την παραφουσκωμένη ντουλάπα μου που αναστενάζει. Τι σημασία έχει τι θα φορέσω, αφού κανείς δεν βρίσκεται στους δρόμους να με θαυμάσει;
Τι κραγιόν να επιλέξω; Τα κοιτάζω στην σειρά, είναι τόσα πολλά, διαφορετικά με όμορφα χρώματα. Όμως το βλέμμα μου καρφώνεται σε μια χειρουργική μάσκα των 0.50 λεπτών και αντιλαμβάνομαι πως καμία σημασία δεν έχει τι κραγιόν θα φορέσω, η μάσκα θα κρύψει τα πάντα, είναι πιο πολύτιμη.
Αλήθεια τι φωτογραφία θα αναρτήσω σήμερα στα social media; Να παριστάνω την χαρούμενη, την επιτυχημένη, την σπουδαία, την όμορφη, την ευτυχισμένη, την πολυταξιδεμένη, την πλούσια, την διάσημη ή να επιδείξω πόσο ωραίο σπίτι έχω, πόσους φίλους, ότι διασκεδάζω στα πιο ωραία μέρη, ότι είμαι η εκλεκτή; Ποια απο όλες να αναρτήσω;
Η μάσκα είναι πολυτιμότερη.
Η μάσκα τα υποβαθμίζει όλα.
Είμαι φυλακισμένη, δεν μπορώ να βγω έξω, να με δουν, να με θαυμάσουν, ίσως και να ζηλέψουν; Αυτός δεν είναι ο σκοπός; Τώρα όμως είναι άχρηστα, δεν έχουν καμία αξία, δεν μου χρειάζονται, βολεύομαι με μια απλή φόρμα, αρκεί να είναι καθαρή, με την πιζάμα μου, βολεύομαι με το αντισηπτικό μου, βολεύομαι με το θερμόμετρό μου, είμαι ευτυχισμένη που δείχνει μόνιμα 36,5, που δεν βήχω, που δεν αισθάνομαι κατάπτωση, που είμαι καλά. Δεν υπάρχει πια κανένας λόγος να τραβήξω φωτογραφίες και να τις αναρτήσω, κανείς δεν ενδιαφέρεται πως δείχνω, τι φοράω, πόσο καλά περνάω. Το πολύ να αναρτήσω μια φωτογραφία με μάσκα που θα κρύβει το μισό μου πρόσωπο περνώντας το μήνυμα «Να, εγω προσέχω, το ίδιο να κάνετε κι εσείς» κι όχι «Να, δείτε πόσο λαμπερή, όμορφη και ευτυχισμένη είμαι»

Μήπως η πανδημία ήρθε για να υπενθυμίσει τις αξίες της ζωής, να δώσει μαθήματα;
Μήπως ήρθε να μας δείξει πόσο λάθος κάνουμε να πιστεύουμε πως η υπερκατανάλωση της ύλης είναι ευτυχία, πως η κοινωνική μας θέση στα πιο ψηλά σκαλοπάτια είναι το ζητούμενο, πως η διασημότητα είναι δείγμα επιτυχίας, πως ο πλούτος είναι σκοπός, πως επειδή έχεις πολλούς followers στο instagram είσαι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος;
Ξαφνικά δισεκατομμυριούχοι και φτωχοί έχουν κάτι κοινό. Μοιράζονται τον ίδιο φόβο, την ίδια έλλειψη ελευθερίας, την ίδια ανασφάλεια.
Ξαφνικά δεν έχει σημασία που μένεις, σε έπαυλη, θαλαμηγό, διαμέρισμα, παράγκα, κινδυνεύεις το ίδιο, είσαι φυλακισμένος.
Ξαφνικά δεν έχει σημασία αν είσαι βασιλιάς ή υπήκοος, αν είσαι πρωθυπουργός ή απλός πολίτης, πολιτικός, διάσημος ηθοποιός, μοντέλο, επιχειρηματίας, υπάλληλος, ζητιάνος, μορφωμένος, αμόρφωτος. Κινδυνεύεις το ίδιο. Είσαι φυλακισμένος.
Ξαφνικά αναθεωρείς. Όλα όσα πίστευες πως είναι σημαντικά, τελικά δεν είναι. Σημαντικό είναι ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα μια χειρουργική μάσκα. Σημαντικά είναι να έχεις ανθρώπους να σε νοιάζονται. Σημαντικό είναι να μπορείς να βγαίνεις από το σπίτι σου, να μπορείς να χαιρετάς ανθρώπους, πολύ περισσότερο να αγκαλιάζεις, σημαντικό είναι να απολαμβάνεις τον έρωτα, την αγάπη. Σημαντικό δεν είναι τι φοράς, που και τι τρως, ποιος είσαι, σημαντικό είναι ότι υπάρχεις, είσαι υγιής, είσαι ελεύθερος.
Μήπως ο ιός ήρθε να διδάξει; Μήπως ήρθε να μας θυμίσει τι πραγματικά είναι πολυτιμότερο; Μήπως ήρθε να μας πει πως είμαστε περαστικοί, πως δεν θα ζήσουμε αιώνια, πως δεν ήμαστε εμείς το Σύμπαν;
Μήπως ήρθε να μας πει πως προσκυνούμε ανθρώπους που πέρα από την επίδειξη -τύπου Καρντάσιαν- δεν προσφέρουν τίποτε ουσιαστικό όπως όλοι αυτοί οι γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό που είναι οι πραγματικοί ήρωες και που αξίζει να υποκλινόμαστε;
Μήπως είναι καιρός να εστιάσουμε στις πραγματικές αξίες ζωής, στους αξιόλογους ανθρώπους, τους σοφούς, τους στοχαστές, τους πνευματικούς και όχι σε εκείνους που παριστάνουν τους σπουδαίους επειδή έχουν πολλούς followers ή επειδή βγαίνουν στην τηλεόραση;
Μήπως η υπερβολική αίσθηση σπουδαιότητας για τον εαυτό μας, καλλιεργεί φαντασιώσεις απεριόριστης επιτυχίας, δύναμης, εξυπνάδας, ομορφιάς ή ιδανικής αγάπης, που απαιτούν υπερβολικό θαυμασμό και ιδιαίτερη μεταχείριση;
Μήπως ο υπερκαταναλωτισμός και υπεραυτοθαυμασμός προκαλούν Ναρκισσιστική Διαταραχή που είναι μορφή Ψυχοπάθειας;
Μήπως είμαστε εν δυνάμει ψυχοπαθείς;
Μήπως ο ιός εκτός από «δολοφόνος» είναι τελικά και «διδάσκαλος;»
Μήπως ήρθε για να μας κάνει να αναθεωρήσουμε;
Μήπως τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά;
Ξαφνικά, δεν είμαστε οι βασιλιάδες που πιστεύαμε..
Είναι της συγγραφέως Χρυσηϊδας Δημουλίδου
Ότι καλύτερο έχω διαβάσει!!!!

[Βίκυ]

Γειά σας συγκάτοικοι
Ειμαστε όλοι καλά; Καλά.... που λέει ο λόγος...
Πάντα καλά
Ο κορωνογιος έφερε τα πάνω κάτω σε όλο τον πλανήτη
Ότι ζούμε χολιγουντιανη παραγωγή.... ότι περνάει περιπολικό και μας λέει μείνετε μέσα σε πολλές γλώσσες μάλιστα... ότι χρειάζεται άδεια για να βγάλω βόλτα τη Ζηνα, ότι αναβλήθηκαν οι ολυμπιακοί αγωνες... και άλλα τόσα επιστημονικής φαντασίας... ούτε μπορούσαμε να φανταστούμε
Το Τσερνομπίλ μου θύμισε.... Τις κούτες γάλα στιβα στο χωλ.... τον τρόμο της μαμάς να μη βγούμε έξω, να μη φάμε φρούτα άπο τα δέντρα.....
Ανησυχώ.... δεν φοβάμαι
Είναι και όλο αυτό στα σύνορα....τόση ένταση...
Πολλά μας ήρθαν.... μαζεμένα
Το 2020 γράφεται ιστορία....

[agathan]

Είναι όντως περίεργες οι μέρες μας... και ειμαι σε θεση που βλεπω καπως διαφορετικα τα πραγματα.
Το οτι δουλευω σε φαρμακειο, ειναι απο την μια αλλοκοτο για καποιον απο μας τους σκληρυντικους. Ειμαι κατα μια εννοια και στην "πρωτη γραμμη" γιατι τα φαρμακεια ειναι απο τα λιγα μερη που ειναι ανοιχτα και ειναι στην ουσια το πρωτο μερος που θα παει ενας αρρωστος.
Σκεψου οτι εμεις δεν εχουμε το χαρτι που δινουν στο forma.gov.gr για την μετακινηση απο και προς την δουλεια! εχουμε ενα που εβγαλε ο φαρμακευτικος συλλογος (νομιζω) που αναγραφει τα σχετικα στοιχεια και εχει σφραγιδες του φαρμακειου και ολα τα σχετικα! το πιο σημαντικο-περιεργο; δεν αναγραφονται ωρες!!!
Καλα ασχετο το οτι τους αστυνομικους στο μπλοκο που ειναι πιο περα τους ξερουμε γιατι ερχονται στο φαρμακειο για να παρουν αντισηπτικα και τα συναφη
Περα απο τις χαζομαρες τις δικες μου, τα πραγματα ειναι σοβαρα. Ολο αυτο εχει γινει για να προστατευσουμε ο ενας τον αλλο απο μια "αορατη" απειλη που δεν ξερουμε πως να ελεγξουμε και πως να νικησουμε (οι επιστημονες εχουν κανει τρομερα βηματα αλλα εχουν δρομο ακομα... αλλο καπελο αυτο! ).
Στην ουσια για να προστατευσουν και καποιους σαν και εμας. ολους οσους εχουν χρονια προβληματα ή γενικα προβληματα υγειας (δεν μπαινω στην διαδικασια να εξηγησω πως λειτουργουν τα κοινωνικα δικτυα και η διασπορα ασθενειων-πανδημιων, θα καψουμε εγκεφαλικα κυτταρα! και γω μαζι ε!!! ). Θα πρεπε να χαιρομαστε μεχρι ενα σημειο που μπορουμε να παρουμε τετοια μετρα σαν κοινωνια. Καποτε εξαπλωνονταν πανδημιες και πεθαιναν στους δρομους οι ανθρωποι χωρις να ξερουμε γιατι και πως...
Ναι ειναι πολυ δυσκολο. Μας βαζει σε μια θεση που δεν ξερουμε τι θα γινει. Η αβεβαιοτητα ειναι που σκοτωνει. "θα παω στην δουλεια την αλλη βδομαδα;" "θα μεινω αφραγκος;" "τι θα κανω στο σπιτι ολη μερα;" και πολλα αλλα.
Και ερχεται η ερωτηση: εχουμε την παιδεια να το κανουμε τελικα; Μαλλον οχι και τοσο. Απο την μια καποιοι δεν σεβονται και δεν καταλαβαινουν τι συμβαινει και κανουν του κεφαλιου τους (καπου υπαρχει βιντεο που καποιος λεει οτι ειναι υποχθονιο σχεδιο των σατανιστων... δεν περιγραφω αλλο! ), απο την αλλη υπαρχει τεραστιος φοβος και βλεπεις ανθρωπους να ακολουθουν παραλογα πραγματα (παρε ντεπον σαν καραμελες και θα σαι μια χαρα, κανε γαργαρες με χλωρινη, λουσου με ultrex... ), ακομα και να εξηγησουμε τα σχετικα αυτονοητα, οτι πλενουμε καλα τα χερια μας και συχνα.

το δευτερο το ζω, το βλεπω και το ακουω καθημερινα. απο την μια το σεβομαι και τους καταλαβαινω γιατι φοβασαι για τους δικους ανθρωπους και θες να τους προστατευσεις αλλα δεν ξερεις πως. ενα μπορω να πω: ακολουθησε οσο μπορεις αυτο που σε συμβουλευουν να κανεις... οι ιδιοι ανθρωποι πασχιζουν για να βρουν τον τροπο και τι πρεπει να κανεις

οι σκορπιες σκεψεις και ανησυχιες μου

υ.γ. ετσι λειτουργουν τα κοινωνικα δικτυα

[Βίκυ]

Άγγελε, να προσέχεις
Καληνύχτα μας συγκατοικοι

[Βίκυ]

Συγκατοικοι,ολα καλα;;;;;;
Εδω παντα καλα
Οβερ

[κώστας]

[agathan]

τεραστια μορφη ο σαλονικιος!!!

[Ντιανα]

Καλησπερα ομορφοπαιδα
Ελπιζω να ειστε καλα και να αντεχετε οσο γινεται
Εγω στο σπα εκλεισα χρονο πριν δεκα μερες......και συνεχιζω ακαθεκτη
Τωρα με την καραντινα δεν επιτρεπονται ουτε οι επισκεψεις απο την αρχη που ηταν απλως μενουμε σπιτι
Εχω να δω τους δικους μου ενα μηνα και ποσο ακομα δεν ξερω....
Γι' αυτο εκνευριζομαι με ολους αυτους που δεν αντεχουν να μεινουν σπιτι τους για να προστατευσουν τους δικους τους και τον εαυτο τους.
Να ευχηθουμε και χρονια πολλα στον Βαγγελη με υγεια και καθε καλο
Και τραγουδακι για ολους μας......σα ς φιλω

[kaiti]

Καλημέρα σε όλους καλό μήνα!!!

[Ντιανα]

Καλο μηνα με υγεια, αγαπη, υπομονη και αισιοδοξια
Καλη δυναμη σε ολους μας

FB_IMG_1585725220031.jpg (48.34 KiB) Προβλήθηκε 2152 φορές